เอาไว้วันหลังว่าง ค่อยเขียนรายละเอียด

Posted by Saranont at 03:10 AM | Permalink | Comments (0)

วันนี้ตอนไปทำงานตอนเช้า พอเดินเข้าไปบนรถไฟมองไปที่คุณคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า หน้าตาเขาคุ้นๆมาก เหมือนเพื่อนคนนึง ซึ่งเพื่อนคนนั้นเขาหน้าตาเหมือน James Iha มาก

พอมองอีกที อ้าวเฮ้ยคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าคือ James Iha จริงๆนี่นา พี่แกนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ สงสัยกำลังจะไปทำงานเหมือนกัน

โอ้ไม่ได้เจอกันนานนับสิบปี ตั้งผมไปดูคอนเสิร์ตพี่เมื่อตอนไปเมืองไทยสมัยโน้น ไม่คิดเหมือนกันว่าจะไปมาเจอบนรถไฟตอนเช้าแบบนี้

สองอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมเจอฮีโร่ตอนเด็กๆของผมสองคนโดยบังเอิญแบบนี้ ทำให้รู้สึกต้องกลับมาทบทวนตัวเองยังไงไม่รู้ว่าตกลงเราทำอะไรกันอยู่นี่ ตอนเด็กๆไม่ได้คิดว่าจะมาทำอะไรแบบที่ทำอยู่ตอนนี้นี่นา

Posted by Saranont at 12:40 AM | Permalink | Comments (4)

วันนี้ตอนเย็นไปหาข้าวทานแถวไชน่าทาวน์ สั่งปลามา มันไม่สด เจ้าของร้านใจดี เลยเปลี่ยนเมนูเป็นอย่างอื่นมาให้ใหม่ เลยต้องนั่งรออีกนานมากมาก ระหว่างนั้นเห็นครอบครัวสุขสันต์เดินออกมาจากหลังร้าน ปรากฎว่าหลังจากนั้นมีคนแก่คนนึงเดินตามออกมาช้าๆ

โอ้ คุณ I.M.Pei นั่นเอง อย่างเท่ แก่ไปอยากเท่แบบนี้บ้างจัง

ไม่รู้ทำไมพอได้เจอคุณ Pei ที่ร้านข้าวผัด ทำให้ผมคิดถึงปู่ผมที่เมืองไทยมากขึ้นไปอีก คนแก่อายุเก้าสิบกว่าที่ยังเดินไปหาของกินตามร้านอาหารเก่าๆน่าจะมีอะไรเหมืิอนกันบางอย่าง นั่นคือต้องมีหลานหรือเหลนไปเป็นเพื่อนนั้นเอง

แล้วก็กลับมานั่งคิดว่า เรากำลังทำอะไรของเราอยู่เนี่ย

Posted by Saranont at 11:23 PM | Permalink | Comments (0)

คนเรามักจะเห็นค่าของบางสิ่งบางอย่าง ก็ต่อเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว

สองวันก่อนผมทำห้องน้ำพัง
จนมาวันนี้ซ่อมจนสำเร็จ เพิ่งรู้สึกว่าเสียงน้ำกดลงชักโครกนี่มันเพราะจริงๆ

Posted by Saranont at 12:09 AM | Permalink | Comments (2)

วันก่อนเพิ่งมีเวลาได้ไปดู Design and the Elastic Mind ที่ MoMA มาครับ ใจจริงๆก็เฉยๆ เพราะงานส่วนมากก็เคยเห็นมาแล้วทั้งนั้น มีทั้งที่ชอบ เฉยๆ และ เซ็ง ปะปนกันไป แต่ผมเชื่อว่านิทรรศการนี้น่าจะอยู่ในหนังสือเรียนประวัติศาสตร์การออกแบบสำหรับเด็กในอนาคตไปอีกนาน (มีแววว่าอาจจะเหมือนกับงาน Futurama ที่ World's Fair Expo เมื่อปี 1939 ที่จนป่านนี้ก็ยังถูกอ้างอิงอยู่ร่ำไป)

โดยส่วนตัวผมว่ามันก็โอเค ถึงแม้จะเห็นหลายๆงานที่ลักไก่เกินไปหน่อย แต่ถ้ามองในแง่ของนิทรรศการในภาพรวม ถือว่าประทับใจทีเดียว

พอดีวันนี้เจอเทปการสัมภาษณ์คุณ Paola Antonelli จากรายการของคุณ Charlie Rose เป็นการสัมภาษณ์เกี่ยวกับนิทรรศการนี้ และนิยามของคำว่าออกแบบที่ใจกว้างและมีความหมายดีที่สุดครั้งนึงที่ผมเคยได้ยินมา (คุณน้า Paola เป็นคนมีอายุที่สวยและฉลาดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเหมือนกัน)

ถ้าใครมีเวลาว่างเหลือเยอะมากมากลองชมดูน่ะครับ

Posted by Saranont at 11:35 PM | Permalink | Comments (0)