เมื่อคืนได้ดู DVD เรื่อง Linda Linda Linda
โอ้ ชอบที่สุดตั้งแต่นั่งดู DVD ที่บ้านมาในรอบปีนี้แล้วมั้ง มันเย็นๆเรื่อยๆมากมาก ชอบมาก ไม่มีเป้าหมาย ไม่มีกิมมิก ไม่มีอะไรมากมายเลย แต่มันดึงเอาความรู้สึกเหงา และบรรยากาศในโลกของเด็กนักเรียน กับความตั้งใจบางอย่างของตัวละครออกมาให้ดูได้ค่อนข้างเนียนมากมาก คนเขียนบทเก่งจริงๆ

เหมือนช่วงชีวิตเราหลายๆครั้งมันก็แบบนี้แหล่ะ ไม่ได้ดราม่าหรือแหวกแนวอะไรมากมาย แล้วสุดท้ายทุกอย่างมันก็จะเป็นความทรงจำที่ดีไปเอง

ผมรู้สึกว่าตัวละครที่เป็นนักร้อง เขาแสดงความเหงาออกมาได้ยังไงไม่รู้ ไม่ได้ทำอะไรเลย เหมือนบริบทของเรื่องมันค่อนข้างดีด้วยที่นำเราให้รู้สึกไปแบบนั้นได้โดยที่ตัวละครไม่ต้องพูดไม่ต้องเบ่งอารมณ์อะไรออกมาเลย

เพลงประกอบของ James Iha ก็โอเค ก็ทำหน้าที่ไปตามเรื่อง ไม่ต้องเป็น James Iha ก็ได้มั้ง แต่อย่างว่ามันไม่ไช่เรื่องที่จะต้องมาแย่งกันเด่นอะไรมาก ต่างฝ่ายต่างรองรับกันไปตามหน้าที่ สุดท้ายประกอบกันออกมาเป็นหนังเรื่องนี้ได้ก็เยี่ยมที่สุดแล้ว

นับถือคนออกตังให้สร้างจริงๆ นับถือตลาดเขาด้วย ที่ทำให้พ่อค้ากล้าลงทุนกับหนังบทแบบนี้ได้
ผมว่าเรื่องนี้เป็นหนังที่เจ๋งและลึกกว่าหนัง (หรือผู้กำกับ) หลายๆเรื่องที่พยายามทำตัวอินดี้ เข้าใจยาก หรือต้องมีแต่พวกนักดูหนังถึงจะดูได้ มากนัก

นึกถึงเวลาต้องทำงานออกแบบของในตลาด ถ้าจำนวน end user ไม่ได้ต้องการมันมากพอ พ่อค้าก็จะไม่ทำสิ่งนั้นออกมาขาย นักออกแบบก็ไม่มีทางได้ออกแบบอะไรที่ตัวเองเชื่อว่ามันน่าจะดีและอยากให้มันมีในสังคม

แต่ไม่มีอะไรแย่ไปกว่า ของที่ไม่ได้ความ ขายไม่ออก แต่คนทำออกมาพูดว่าตัวเองคิดลึกและอินเตอร์เกินไป คนอื่นไม่เข้าใจ สุดท้ายกลายเป็นช่างตัดเสื้อกับพระราชาไป ไม่มีใครกล้าบอกว่าไม่เข้าใจเพราะกลัวเรซูเม่ผู้กำกับ สังคมไหนมีคนแบบนั้นเยอะๆ ยากที่จะได้เห็นคนทำงานดีดีออกมา

ตลาดของญี่ปุ่นนี่เจ๋งจริงๆ (เรื่องมันยาว วันหลังเขียนเรื่องนี้ในหัวของของการงานดีกว่า)