ตราบใดที่คิดว่าการนำเข้าผลงานการออกแบบจากต่างประเทศเข้ามากำหนดมาตรฐานงานออกแบบของนักออกแบบไทยให้วิ่งตาม มาตรฐานการออกแบบเมืองไทยไม่น่าจะมีวันสากลได้แน่แท้ ไม่มีวัน อย่างมากก็แค่ตามเทรนด์เขาทันกันไปปีต่อปี ลงหนังสือhipๆท้องถิ่นกันไปตามเรื่อง

สิ่งที่ทำให้งานออกแบบชิ้นใดชิ้นนึงออกมาโอเค ไม่ไช่ตัว final form ของมัน แต่เป็นที่มาและกระบวนการคิดและภาษาที่นักออกแบบเลือกที่จะใช้สื่อออกมา แล้วภาษานั้นมันจะมาจากไหน ก็จากสังคมที่นักออกแบบคนนั้นเติบโตมาและอาศัยอยู่กับมันนั้นแหล่ะ

การเอางานออกแบบคนอื่นมาสร้างเทรนด์ แล้วพูดให้ดูยาก ดูขลัง (จนเจ้าของงานเองอาจจะงงด้วยซ้ำ ถ้ามาฟังคนอื่นพูดถึงงานเขา) มันไม่ต่างอะไรจากการที่คุณครูเอาหนังสืออะไรก็ไม่รู้มาให้เด็กคัดลายมือตาม แล้วมาให้คะแนนกันที่ใครลายมือสวย เขียนสะอาดสะอ้าน (เพราะครูเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตกลงมาตรฐานของงานที่ดีมันคืออะไร)

ตราบใดที่คนบางกลุ่มคิดว่าการไม่เหมือนฝรั่งแปลว่าไม่ฉลาด หรือใครไม่เห็นด้วยแปลว่าใจแคบ มานั่งชี้นำทิศทางการออกแบบของสังคม มันจะเป็นแบบนี้วนไปวนมาตลอดไป

การออกแบบมันเหมือนขี่จักรยาน มันไม่ไช่ว่าเรียนกันได้ด้วยการพูด มันต้องหาจักรยานมาขี่จริงๆ จักรยานที่เหมาะกับคนไทย ถนนที่เหมาะกับคนไทย สร้างทางขึ้นมาให้คนได้ขี่อย่างปลอดภัย แต่ถ้าประเทศชาติมันไม่มีถนนให้คนขี่จักรยาน ไม่มีจักรยานราคาปรกติให้คนธรรมดาได้ใช้ มันก็ไม่มีประโยชน์ที่จะทุ่มเงินสร้างห้องสมุดจักรยาน ให้คนเข้ามาลูบคลำเบาะ ล้อ ดูลายเซ็นคนดัง ฟังเรื่องยากยาก โดยมีคนไม่กี่คนในประเทศได้โอกาสขี่จักรยานจริงๆต่อไป

เงินก้อนเดียวกัน ถ้าสร้างถนนให้คนได้ออกมาขี่จักรยานมากขึ้น ทำจักรยานให้ราคาถูกลง ผลิตได้ดีและง่ายขึ้น คนจะเข้าใจจักรยานมากกว่า อ่านในหนังสือ หรือฟังประสบการณ์ผ่านคนโน้นที่ฟังคนนี้จากคนนั้นมาอีกทีเยอะเลย แล้ววันนั้นจักรยานแบบไทยๆ มันจะสากลขึ้นมาเอง (มันอาจเรียกว่าอย่างอื่นก็ได้เมื่อถึงวันนั้น)