ระหว่างที่กำลังเคี้ยวลูกอมอยู่ ก็คิดถึงตอนเด็กๆขึ้นมาได้ว่า ความสุขที่ได้จากการดื่มยาคูลท์ (Yakult, Yakuruto) นั้น ส่วนสำคัญมากมากมาจากหลอดดูดนี่แหล่ะ ผมเคยทดลองเอายาคูลท์ไปดื่มด้วยวิธีต่างๆ(ในปริมาณที่เท่ากัน) แต่ไม่มีิวิธีไหนที่สามารถทำให้ได้รับความอร่อยได้เหมือนใช้หลอดที่เขาแถมมาให้เลย

สุดยอดของ user expereince design ในวัยเด็กอีกอย่างนึงของผมที่ลืมไปนานแล้ว

พอดีวันนี้ไปอ่านเจอบทความเกี่ยวกับเมี่ยงคำ ใน Ambidextrous Magazine มา ประมาณว่าปราการที่กั้น user เข้าไปสู่ที่หมาย บางครั้งก็เป็นความงามและประสบการณ์ที่ดีอย่างนึง จะว่าไปเพื่อนผมคนหนึ่งที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอาหาร ก็เคยอธิบายถึงความสุขที่ได้จากการแกะเม็ด pistachio ก่อนจะได้เคี้ยวในแต่ละเม็ดเหมือนกัน

เริ่มสงสัยเหมือนกันว่า ศาสตร์เรื่อง usability ที่พวกกูรูทั้งหลาย(ที่โผล่ขึ้นมาเต็มไปหมดทุกเดือนเลย)พยายามบอกๆกัน มันจริงแค่สำหรับคนอเมริกันหรือเปล่า หมายถึงขออนุญาตเหมารวมว่าถ้ากลุ่มเป้าหมายในตลาดเป็นพวกอเมริกันแบบอเมริกัน (ไม่รู้จะอธิบายยังไงที่จะไม่มีปัญหา) เวลาเขาทำวิจัยออกมา คนส่วนมากก็ต้องการอะไรง่ายๆ สำเร็จรูป แบบถ้าย่อยให้ได้เลยได้ยิ่งดี งานออกแบบก็เลยออกมาจากผลการวิจัยที่ฝ่ายการตลาดไปทำมา มันก็เลยเป็นแบบทุกวันนี้ ซึ่งถ้าไปวิจัยในประเทศหรือสังคมที่เขามีวัฒนธรรมการเสพความสุขที่แตกต่างออกไป (ไม่ไช่เอาปริมาณเข้าว่า) ผลออกมาก็น่าจะแตกต่าง และงานออกแบบที่ออกมาก็น่าจะน่าสนใจไปอีกแบบ

หลายครั้งที่ทำงานแล้วรู้สึกว่าทำไมมันยากจังฟ่ะ ที่ต้องทำเรื่องง่ายๆให้มันง่ายลงไปอีกเพียงเพราะต้องรองรับคนบางกลุ่ม(ที่ไม่ค่อยใช้ความคิดของตัวเองมากนัก เลยมักจ่ายเงินซื้อของง่าย) แต่ต้องเสียความสง่างามและคุณค่าทางงานออกแบบไปเยอะมาก ซึ่งกรณีนี้คุณค่าทางการออกแบบนี้นักการตลาดหรือคนที่ใช้เงินเป็นมาตรฐานคุณค่าเขาก็จะมองว่า "โถ ไร้เดียงสาจัง"

ถ้ายาคูลท์ถูกนักการตลาด(ประเภทนึง)ที่อเมริกาทำวิจัย เป็นไปได้ว่าเขาอาจเลือกวิธีที่จะเพิ่มปริมาณขายเป็นขวดใหญ่ๆเอา ให้ชาวบ้านซื้อไปตุนที่บ้านเต็มตู้เย็น และก็เพิ่มราคาขึ้นไปอีก แล้วค่อยก็ไปจ้างนักออกแบบให้ทำขวดที่มองเห็นชัดๆเวลาวางในชั้นวาง แกะง่ายๆ แถมเวลาเทแล้วควรจะออกมาเยอะๆ จะได้หมดเร็วๆ เคี้ยวง่ายๆ แบบ iPod