ตอนนี้ติดพายุหิมะอยู่ที่สนามบิน o' hare บ้าที่สุด รอคอยแบบไม่รู้ว่าจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่นี่แย่มาก เพราะ ถ้ารู้ว่าอีกวัน หรือ สองวัน อย่างน้อยยังตัดสินใจอะไรได้ว่าจะทำอะไรยังไง แต่นี่มันให้รอทีละสิบยี่สิบนาทีมาตั้งแต่ตอนเย็น จนตีหนึ่ง เพิ่งไปบอกระงับตอนอยู่บนรันเวย์แล้ว จะไปหาโรงแรมนอนตอนนี้ก็ไม่ได้ เพราะต้องรอเที่ยวต่อไปเช้าตรู่ ถึงแม้ว่าก็รู้ว่าเที่ยวต่อไปก็ไม่น่าจะขึ้นได้อยู่ดี ก็ต้องรออยู่ดี กลับไปทำงานก็ไม่ทันอีก แต่จะลาหยุดก็ไม่ได้ เพราะไม่แน่มันอาจจะกลับไปทัน เฮ้อ

นิทานเรื่องนี้สอนว่า ถ้าทำไม่ได้ ก็ให้บอกไปเลย คนอื่นเขาจะได้วางเวลาถูก ไม่ไช่ไปมั่วนิ่มเตะถ่วงไปเรื่อย สุดท้ายไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง