โรคติดต่อ
มองไปทางไหนมีแต่คนหดหู่ หมดหวังกับประเทศกันหมด
เคยคุยกับเพื่อนต่างชาติเรื่องการเมืองและเศรฐกิจ (โอเค สังคมด้วยก็ได้) พบว่าทุกคนก็ยอมแพ้กับการเมืองประเทศตัวเองทั้งนั้น แต่อย่างน้อยกรณีของเศรฐกิจและสังคมของเขายังเข้มแข็ง ประชาชนยืนด้วยตัวเองได้แล้วเลยไม่แคร์การเมืองนัก และเป็นการอยู่อย่างเข้าใจมัน
ที่สำคัญประเทศของคนที่ผมคุยด้วยนั้นไม่ว่านักการเมืองที่เขาเล่ามาจะเลวยังไงผมว่ามันก็แค่เลวร้ายแบบระดับพื้นๆ ประเทศไม่ถึงกับพินาส แต่พอผมเล่าเรื่องประเทศของผมให้เขาฟังทีไร ส่วนมากจะ นิ่ง ก้มหน้า เงียบ ส่ายหัว บางคนตาโตตกใจ บางคนบอกว่า อย่ากลับไปเลย...
ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่ต้องมานั่งลังเลด้วยว่าตกลงจะกลับไปอยู่เมืองไทยดีไหม
Comments
ึคุณก็ยังมีโอกาสเลือกที่จะกลับหรือไม่กลับ
แต่คนอีกมากมาย ที่ต้องอยู่ในที่ที่เดิม เพราะไม่มีโอกาสจะเลือก
อีกอย่าง บางที่บางแห่ง นักการเมืองก็อาจได้รับบทเป็นตัวร้าย แต่ร้ายจริงไหมล่ะ รู้ได้อย่างไร
บางที่ ทุกอย่างก็เป็นเพียงภาพลวงตา
ภาพที่สร้างจะจริงหรือไม่จริง ดีไม่ดี ดูไม่ออกแล้วล่ะ
Posted by: cotton | February 6, 2008 10:03 PM
ตอนเด็กๆมีคนสอนผมว่า คนที่ไม่มีทางเลือก มักจะทำอะไรได้ดีกว่า เพราะความมุ่งมั่นนั้นจะสูงกว่าคนที่มีทางเลือกที่จะต้องแบ่งพลังไปทางโน้นทีทางนี้ที
ผมไม่เคยไปดาวอังคาร แต่ด้วยข้อมูลและบริบทของมันก็พอจะรู้ว่า มนุษย์ไม่น่าจะอาศัยอยู่ได้ครับ
ภาพที่ถูกสร้างก็เป็นส่วนนึง แต่ผลของการกระทำ และบริบทรอบข้างก็เป็นอีกส่วนนึงที่ใช้ในการตัดสินใจครับ แต่ที่ท้อจริงๆ ผมไม่ได้ท้อเรื่องการเมืองครับ ท้อเรื่องภาคสังคมนี่แหล่ะ : )
Posted by: saranont | February 7, 2008 12:06 AM