1.
ช่วงนี้วันนึงผมมีเวลาอ่านหนังสือแค่สามสิบนาทีระหว่างนั่งบนรถไฟไป-กลับที่ทำงาน พอดีโชคดีมากที่ตัดสินใจหยิบ The Architecture of Happiness โดยคุณ Alain de Botton ไปอ่านเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ช่วยให้บรรยากาศระหว่างนั่งรถมีค่าขึ้นเยอะ หนังสือเล่มนี้ว่าด้วยภาษาและการสื่อสารของสถาปัตยกรรมที่สื่อออกมาผ่านยุคสมัยและสังคมต่างๆ ผมชอบวิธีการเล่าเรื่องของคุณ Alain de Botton มาก เหมือนแกเล่าเรื่องสถาปัตยกรรมด้วยฐานของมนุษย์นิยมมากกว่าเน้นไปที่สิ่งก่อสร้างหรือ form ของมัน ซึ่งก็ทำได้ดีมากมากด้วย จนสามารถโน้มน้าวผมให้อยากกลับไปศึกษาภาษาของงานยุค classic อย่างจริงจังเสียที (ถ้ามีเวลาเหลือ)

2.
บางครั้งผมก็สงสัยว่าถ้ามนุษย์ในอนาคตมองกลับมาที่ยุคสมัยเรา เขาจะขำไหม ที่ยุคเริ่มต้นของคอมพิวเตอร์นั้น เต็มไปด้วยงานอนุเสาวรีย์แห่งการพยายามจะแตกต่าง โดยที่ความแตกต่างทั้งหลายนั้นไหลไปทางเดียวกันหมดเลย (เหมือนฝุ่นในพายุทรายที่แต่ละเม็ดก็กระเด็นมั่วไปมา แต่เอาเข้าจริงๆมันก็เคลื่อนที่ไปทางเดียวกับหมดอยู่ดี แถมมั่วนิ่มด้วย)
ถ้าสักวันนึงมันหมดช่วงเวลาข้าวใหม่ปลามันระหว่างนักออกแบบกับโปรแกรมสามมิติต่างๆแล้ว ภาษาการออกแบบที่มีไวยากรณ์ดีดีน่าจะถูกพัฒนาขึ้นได้อีกครั้ง

3.
ไม่รู้ทำไมเวลาเห็นงานสถาปัตยกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นที่ดูไบ แล้วมักจะคิดไปถึงงาน graphic สมัยที่มนุษย์เพิ่งค้นพบ photoshop เหมือนมนุษย์โดนควบคุมด้วยของเล่นใหม่ยังไงไม่รู้ แล้วพอเวลาผ่านไปไม่นาน โลกมันก็เต็มไปด้วยงานแบบนั้น จนคนเลิกเห่อ (แล้วมั้ง) นักออกแบบ(และลูกค้า)ก็ึค่อยๆพัฒนาไปถึงขั้นใช้คอมพิวเตอร์เป็นเครื่องมืออีกระดับนึงได้อีกครั้ง