หลังจากเลิกเล่นเกม,เลิกเล่นดนตรี,แถมเลิกอ่านการ์ตูน แล้วไปทุ่มเทให้งานอย่างเดียวมาสักพัก ก็พบว่ามันไม่ได้ความ เพราะข้อมูลที่มีอยู่ในหัวมันมีแต่เกี่ยวกับเรื่องงาน มันไม่ได้มีเรื่องอื่นเข้ามาผสมด้วยเลย คิดเหมือนเครื่องจักรที่ถูกออกแบบมาให้แก้ปัญหาประเภทเดียวยังไงไม่รู้ เลยเห็นว่าจะต้องแบ่งเวลามาเล่นให้มากขึ้นกว่าแต่ก่อน

แถมวันนี้อยู่ดีดีก็มีไฟขึ้นมา ตั้งใจไว้ว่าปีนี้จะทำดนตรีดูอีกสักครั้ง เนื่องจากก็ไม่คิดจะหากินทางด้านนี้อยู่แล้ว จึงไม่น่าจะมีประเด็นอะไรที่ทำให้ต้องกังวล แบบร่างของเพลงเก่าๆสมัยเรียนยังค้างในฮาร์ดดิสเพียบ น่าจะเอาออกมาใช้ได้เรื่อยๆ

(ตอนกลับไปเมืองไทยครั้งที่ผ่านมา เพื่อนผมคนนึงเล่าให้ฟังว่ามันมีการประกวดวงดนตรีสำหรับประชาชนอายุ 35 ปีขึ้นไป เพื่อนผมเด็กไปเลยเข้าร่วมไม่ได้ ส่วนคุณพ่อเขา(หกสิบกว่า)เลยไปเข้าประกวดด้วย แถมได้ที่สองไปครองอีก นับเป็นแรงบันดาลใจที่ดีจริงๆ)