วันก่อนเพิ่งมีเวลาได้ไปดู Design and the Elastic Mind ที่ MoMA มาครับ ใจจริงๆก็เฉยๆ เพราะงานส่วนมากก็เคยเห็นมาแล้วทั้งนั้น มีทั้งที่ชอบ เฉยๆ และ เซ็ง ปะปนกันไป แต่ผมเชื่อว่านิทรรศการนี้น่าจะอยู่ในหนังสือเรียนประวัติศาสตร์การออกแบบสำหรับเด็กในอนาคตไปอีกนาน (มีแววว่าอาจจะเหมือนกับงาน Futurama ที่ World's Fair Expo เมื่อปี 1939 ที่จนป่านนี้ก็ยังถูกอ้างอิงอยู่ร่ำไป)

โดยส่วนตัวผมว่ามันก็โอเค ถึงแม้จะเห็นหลายๆงานที่ลักไก่เกินไปหน่อย แต่ถ้ามองในแง่ของนิทรรศการในภาพรวม ถือว่าประทับใจทีเดียว

พอดีวันนี้เจอเทปการสัมภาษณ์คุณ Paola Antonelli จากรายการของคุณ Charlie Rose เป็นการสัมภาษณ์เกี่ยวกับนิทรรศการนี้ และนิยามของคำว่าออกแบบที่ใจกว้างและมีความหมายดีที่สุดครั้งนึงที่ผมเคยได้ยินมา (คุณน้า Paola เป็นคนมีอายุที่สวยและฉลาดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเหมือนกัน)

ถ้าใครมีเวลาว่างเหลือเยอะมากมากลองชมดูน่ะครับ