พอมองอีกที อ้าวเฮ้ยคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าคือ James Iha จริงๆนี่นา พี่แกนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ สงสัยกำลังจะไปทำงานเหมือนกัน

โอ้ไม่ได้เจอกันนานนับสิบปี ตั้งผมไปดูคอนเสิร์ตพี่เมื่อตอนไปเมืองไทยสมัยโน้น ไม่คิดเหมือนกันว่าจะไปมาเจอบนรถไฟตอนเช้าแบบนี้

สองอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมเจอฮีโร่ตอนเด็กๆของผมสองคนโดยบังเอิญแบบนี้ ทำให้รู้สึกต้องกลับมาทบทวนตัวเองยังไงไม่รู้ว่าตกลงเราทำอะไรกันอยู่นี่ ตอนเด็กๆไม่ได้คิดว่าจะมาทำอะไรแบบที่ทำอยู่ตอนนี้นี่นา

โอ้ คุณ I.M.Pei นั่นเอง อย่างเท่ แก่ไปอยากเท่แบบนี้บ้างจัง

ไม่รู้ทำไมพอได้เจอคุณ Pei ที่ร้านข้าวผัด ทำให้ผมคิดถึงปู่ผมที่เมืองไทยมากขึ้นไปอีก คนแก่อายุเก้าสิบกว่าที่ยังเดินไปหาของกินตามร้านอาหารเก่าๆน่าจะมีอะไรเหมืิอนกันบางอย่าง นั่นคือต้องมีหลานหรือเหลนไปเป็นเพื่อนนั้นเอง

แล้วก็กลับมานั่งคิดว่า เรากำลังทำอะไรของเราอยู่เนี่ย

สองวันก่อนผมทำห้องน้ำพัง
จนมาวันนี้ซ่อมจนสำเร็จ เพิ่งรู้สึกว่าเสียงน้ำกดลงชักโครกนี่มันเพราะจริงๆ

โดยส่วนตัวผมว่ามันก็โอเค ถึงแม้จะเห็นหลายๆงานที่ลักไก่เกินไปหน่อย แต่ถ้ามองในแง่ของนิทรรศการในภาพรวม ถือว่าประทับใจทีเดียว

พอดีวันนี้เจอเทปการสัมภาษณ์คุณ Paola Antonelli จากรายการของคุณ Charlie Rose เป็นการสัมภาษณ์เกี่ยวกับนิทรรศการนี้ และนิยามของคำว่าออกแบบที่ใจกว้างและมีความหมายดีที่สุดครั้งนึงที่ผมเคยได้ยินมา (คุณน้า Paola เป็นคนมีอายุที่สวยและฉลาดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเหมือนกัน)

ถ้าใครมีเวลาว่างเหลือเยอะมากมากลองชมดูน่ะครับ

วันนี้เป็นวันแรกในหลายเดือนที่พอมีเวลาว่างเหลือไปทำอะไรที่ไม่จำเป็นบ้างครับ

วันนี้บังเอิญไปเจอ เวอร์ชั่นนี้สุดยอดจริงๆ

we can't rewind. we've gone too far...

ตกลงรวมทิปรวมกาแฟ เท่ากับว่าต่อไปนี้ถ้าจะออกไปทานอาหารที่ร้าน ต้องมีเงินอย่างต่ำ $12

ของทุกอย่างราคาขึ้น น้ำมันแพง เงินดอลล่าราคาตก เศรฐกิจอเมริกาตกต่ำ
(เมื่อวานร้านหนังสือสาขาข้างที่ทำงานปิดตัวไปแล้ว หลังจากเปิดมา 14 ปี)

ไม่อยากจะยอมรับเลยว่า นี่มันแค่เพิ่งเริ่มต้น...

วันนี้อากาศดีขึ้น เลยมีโอกาสออกไปเดินเล่นบ้าง หลังจากรู้สึกเหมือนผมจำศีล(อยู่แต่ที่ออฟฟิต)มาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พอดีระหว่างเดินตัดถนนข้ามไปอีกฝั่งของเมืองผ่านสวนสาธารณะเจอเป็ดอาบน้ำในคลอง เลยถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกของวันนี้ นี่แหล่ะตื่นเต้นสุดแล้วของวันนี้

ประชาชน#2 (ดูนาฬิกาแล้วตอบว่า): "เที่ยงคืน"

สามสิบนาทีผ่านไป

ประชาชน#1 ถามอีกครั้งว่า: "กี่โมงแล้ว"

ประชาชน#2 (ดูนาฬิกาอีกครั้งแล้วตอบว่า): "เที่ยงคืนครึ่ง"

ประชาชน#1: "อ้าวไหนตอนแรกบอกเที่ยงคืน คำพูดนายมันเชื่อถือไม่ได้จริงๆ"

ตั้งแต่เรียนจบมาผมไม่เคยได้กลับไปจับอุปกรณ์หรือแม้แต่คิดถึงงานโปรเจกที่เกี่ยวข้องกับ physical computing อีกเลย พอมาทำงานประจำยิ่งไม่มีเวลาเข้าไปใหญ่ วันนี้ไม่รู้นึกยังไงคิดถึง arduino ที่ซื้อมาทิ้งเอาไว้ในลิ้นชักสองปีมาแล้วขึ้นมาได้ แต่จำไม่ได้แล้วว่าอยู่ไหน เลยคึกอยากทำงานศิลปะของตัวเองอีกครั้ง (หลังจากเดือนก่อนอยากทำเพลง) เลยว่าไหนไหนก็ไม่ค่อยมีเวลา ทำมันผสมกันไปเป็นโปรเจกเดียวพร้อมๆกันเลยแล้วกัน หวังไว้ว่าจะมีเวลาเหลือพอครับ

ตัวอย่างง่ายๆก็คือพวกเสียงคนหัวเราะในรายการsitcom ต่างๆ จากการศึกษา ถ้าผู้เข้าทดสอบให้ความเห็นส่วนตัวเป็นรายบุคคล ส่วนมากใครก็ไม่ชอบทั้งนั้น แต่ทำไมโปรดิวเซอร์รายการต่างๆก็ยังใส่เข้าไปตามหลังมุกตลกของตัวละคร ก็เพราะว่าเมื่อทดสอบกันจริงๆแล้ว เสียงหัวเราะเก๊ๆในรายการทีวีช่วยใึห้คนดู(ส่วนมาก)หัวเราะนานขึ้น และขำได้ยืดขึ้น ที่สำคัญช่วยกลบเกลื่อนมุกฝืดๆได้เยอะมากมาก เหมือนช่วยกระตุ้่นให้คนหัวเราะง่ายขึ้นนั้นเอง (เคยไปดูบอลที่อเมริกา มันเล่นน่าเบื่อมากขนาดที่ทางสนามต้องเปิดเสียงคนโห่ฮาร้องรำทำเพลงออกมาตามลำโพงเพื่อกระตุ้นบรรยากาศไม่ให้คนดูหลับ)

เรื่องบางเรื่องเหมือนถ้าถามใจเราจริงๆ เราก็ไม่ได้อยากได้ แต่เมื่อมองไปทางไหนใครๆเขาก็ทำกัน ใครๆเขาก็มีกัน เราก็เลยอยากได้ไปด้วย หรืออยากทำไปด้วย

สงสัยผมอาจต้องอัดเสียงหัวเราะใส่ในเครื่องเล่น mp3 ติดตัวเอาไว้ เวลาเดินออกไปข้างนอกบ้าน อ่านข่าว หรือกลับเมืองไทยคราวหน้า ก็เปิดเสียงหัวเราะฟังไปด้วยนั้นแหล่ะ จะได้รู้สึกว่าโลกนี้มันตลกดีจัง