จำได้ว่านานมาแล้วเคยเจอนิตยสารเล่มนึงวางอยู่ในห้องรับแขกที่บ้าน เป็นนิตยสารที่มีอาร์ตเวิร์คสมัครเล่นและจริงใจสุดๆอย่างเห็นได้ชัด : ) พอลองเปิดอ่านเล่นๆดูพบว่าประทับใจมากมาก รู้สึกเล่มนั้นเป็นเล่มแรกที่ออกมั้งครับ เป็นหนังสือเกี่ยวกับการบริโภคในสังคมไทยที่เนื้อหาแน่นมากมาก แถมสุดขั้วมากมากโดยการที่ทีมงานไม่รับเงินโฆษณาทั้งสิ้น (ก็น่าจะเป็นแบบนั้น เพราะเนื้อหาเล่นแฝงการต่อต้านวัฒนธรรมโฆษณาชวนเชื่อแบบเต็มๆ) นับเป็นหนึ่งในนิตยสารของไทยที่ผมชอบที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลยก็ว่าได้

ผ่านไปสิบกว่าปี ไม่น่าเชื่อว่ายังไม่เจ๊งครับท่านผู้ชม! ฉลาดซื้อ เป็นหนังสือนอกกระแส(ของจริง)ที่สุดขั้วที่สุดเล่มนึง(ในความเห็นของผม) มีเป้าหมายคือการคุ้มครองผู้บริโภคจากอันตรายที่มาจากสินค้ารอบๆตัวที่อีกฝ่ายใช้กลวิธีโฆษณาชวนเชื่อ เพื่อเล่าเรื่อง(แค่ครึ่งเดียว)เป็นเครื่องมือ ด้านหนังสือเล่มนี้จึงใช้การวิจัยเป็นเครื่องมือเพื่อเป็นคำอธิบายในการให้ข้อมูลถึงลอจิกอีกครึ่งนึงว่าของที่เขาขายกันมันทำมายังไง เอามาทดลองกันเห็นๆเลยว่ามันได้ผลเหมือนคำสะกดจิตในโฆษณาไหม เพื่อให้ประชาชนทั่วไปได้ข้อมูลก่อนตัดสินใจเลือกซื้อของมากขึ้น

ถ้ามีโอกาสสักครั้งในชีวิต ผมก็อยากสมัครไปทำงานให้หนังสือเล่มนี้มากมาก เจ้าพระคุณ ขอให้นิตยสารฉบับนี้อยู่คู่บ้านคู่เมืองไปอีกนานแสนนานเถอะครับ

ตอนกลางวันเกือบโดนรถบรรทุกชนกลางถนนวันนี้ รองเท้าแตะมันลื่นเลยหลุดกลางถนนระหว่างวิ่งข้าม รถพ่วงคันเบ้อเริ่มวิ่งเลี้ยวโคงมาพอดีกับจังหวะที่ก้มลงหยิบรองเท้า พอเงยหน้าขึ้นมาตกใจเผลอวิ่งผิดทางกลับไปทางกลางถนนอีกแวบนึง เพราะมันเกิดขึ้นเร็วมากมาก แล้วก็รีบวิ่งกลับมาที่ทางคนเดินได้ทันก่อนรองเท้าจะหลุดอีกรอบ -_-”

ทั้งหมดเกิดขึ้นไม่ถึงห้าวินาที รู้สึกว่าชีวิตมันมาง่ายไปง่ายจัง ทำให้รู้สึกกลัวการข้ามถนนไปเลย

ผมมาทำบ้าอะไรอยู่ที่นี่เนี่ย
อยากกลับบ้านที่เมืองไทยวันนี้เลยด้วยซ้ำ

(โอ้นึกขึ้นมาได้ กลับเมืองไทยอาจจะน่ากลัวและป่าเถื่อนกว่านี้อีกก็ได้ ว่าแล้วก็ก้มหน้าทำงานต่อดีกว่า)

1
วันก่อนเพิ่งมีโอกาสได้ดูเรื่อง The Taste of Tea มา สนุกดีชอบคุณปู่มาก ทรงผมเหมือนพวกตัวการ์ตูนเท่ๆตอนเด็กๆเลย (พวกซูเนโอ ทำนองนั้น) เรื่องนี้มีหลายๆอย่างที่ทำให้คิดถึงเรื่อง Little Miss Sunshine (ไม่ได้บอกว่ามันเหมือนกัน แต่หมายถึง มันเหมือนการเล่าเรื่องที่มีพื้นฐานคล้ายๆกัน แต่แตกออกไปตามลักษณะพื้นฐานวัฒนธรรมตามท้องถิ่นที่ต่างกัน)

เคยคิดว่าผมชอบ soundtrack ของ Little Miss Sunshine แล้วน่ะ แต่พอมาเจอเพลง Hot Water กับ The Mountain Song ของ The Taste of Tea เข้าไป บ้าไปเลย Avant-Garde มาก

น้องคนเล็กของเรื่อง น่ารักทั้งสองเรื่องเลย

2
วันก่อนเช่นกันเดินๆที่แกลอรี่แถวที่ทำงานเก่า อยู่ๆก็เจอคุณ โยโกะ โอโนะ เฉยเลย คุณป้าแกยังดูกระฉับกระเฉงมากมาก ตัวจริงเขาเท่มากมากเลย

พอเล่าให้เพื่อนที่ทำงานฟัง เขาบอกว่าทำไมไม่เดินเข้าไปถามว่า ‘รู้สึกยังไงบ้าง กับการที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ The Beatles แตกวง จนทำให้ชาวโลกอดฟังเพลงดีดีตลอดไป’ เป็นคำถามที่ผมก็อยากรู้เหมือนกัน แต่ใครจะบ้าไปถามฟ่ะเห็นป้าแกยังแข็งแรงดี ก็ยินดีด้วยแล้ว