ตอนเด็กๆเหมือนเคยอ่านเรื่องสั้นของ ไอแซก อาซิมอฟ เรื่องนึง จำได้ลางๆประมาณว่ามีดาวอยู่ดวงนึงที่นักสำรวจจากโลกที่ส่งไปไม่เคยมีใครกลับมาได้สักคน

ทางนักวิทยาศาสตร์ซึ่งยิ่งสงสัยว่าดาวที่แห้งแล้งมีแต่สัตว์เลื้อยคลานดวงนี้นั้นมันมีอะไรเป็นความลับซ่อนอยู่กันแน่ จึงลองติดตามออกไปกับยานสำรวจรอบใหม่ด้วยตัวเอง โดยก่อนที่จะลงจากยาน นักสำรวจก็ต้องใช้กาซ(หรืออะไรสักอย่าง) เพื่อปรับสภาพตัวเองให้เข้ากับบรรยากาศของดาวนั้นได้ก่อนจะลงไปสู่พื้นผิวของดวงดาว

ปรากฎว่าส่งออกไปกี่คนต่อกี่คน ก็ไม่กลับมาสักคน อีกแล้ว

จนคนสุดท้ายทนไม่ไหวเลยเข้าไปปรับสภาพตัวเองแล้วลงไปสำรวจดาวที่น่าเกลียดดวงนี้
จากนั้นเขาจึงพบว่าที่แท้จริงนั้นดาวแห้งแล้งที่มีแต่สัตว์เลื้อยคลานดวงนี้นั้นเป็นดาวที่สวยงามมากมาก บรรยากาศสบายน่าอยู่เหมาะกับเขาไปหมด และเมื่อมองตัวเองกลับไปก็พบว่าตัวเองกำลังคลานอยู่และผิวหนังก็เปลี่ยนสภาพไปเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่สวยงามยิ่งนักไปเสียแล้ว เขาจึงไม่คิดจะกลับไปเป็นมนุษย์แบบเดิมๆอีกต่อไป และก็เลื่้อยหายเข้าไปในฝูงสัตว์ตัวอื่นๆ และไม่กลับมาที่ยานอีกเลย

ตอนนี้ติดพายุหิมะอยู่ที่สนามบิน o’ hare บ้าที่สุด รอคอยแบบไม่รู้ว่าจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่นี่แย่มาก เพราะ ถ้ารู้ว่าอีกวัน หรือ สองวัน อย่างน้อยยังตัดสินใจอะไรได้ว่าจะทำอะไรยังไง แต่นี่มันให้รอทีละสิบยี่สิบนาทีมาตั้งแต่ตอนเย็น จนตีหนึ่ง เพิ่งไปบอกระงับตอนอยู่บนรันเวย์แล้ว จะไปหาโรงแรมนอนตอนนี้ก็ไม่ได้ เพราะต้องรอเที่ยวต่อไปเช้าตรู่ ถึงแม้ว่าก็รู้ว่าเที่ยวต่อไปก็ไม่น่าจะขึ้นได้อยู่ดี ก็ต้องรออยู่ดี กลับไปทำงานก็ไม่ทันอีก แต่จะลาหยุดก็ไม่ได้ เพราะไม่แน่มันอาจจะกลับไปทัน เฮ้อ

นิทานเรื่องนี้สอนว่า ถ้าทำไม่ได้ ก็ให้บอกไปเลย คนอื่นเขาจะได้วางเวลาถูก ไม่ไช่ไปมั่วนิ่มเตะถ่วงไปเรื่อย สุดท้ายไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง