
อ่านพล็อตเรื่องแล้วดูท่าจะไม่มีอะไรใหม่ แต่มันแทงใจดำมาก
อยากรู้เหมือนกันว่าเด็กที่พ่อแม่พาไปดูเรื่องนี้จะโตขึ้นมาโดยที่ไม่ยึดติดกับ stereotype ภายนอกของคนได้ไหม

อ่านพล็อตเรื่องแล้วดูท่าจะไม่มีอะไรใหม่ แต่มันแทงใจดำมาก
อยากรู้เหมือนกันว่าเด็กที่พ่อแม่พาไปดูเรื่องนี้จะโตขึ้นมาโดยที่ไม่ยึดติดกับ stereotype ภายนอกของคนได้ไหม
เมื่อวันก่อน ผมลองมานั่งคิดว่าเพลงไหนคือเพลงที่ผมชอบที่สุดในรอบหลายๆปีที่ผ่านมา ปรากฎว่าพอคิดดูจริงๆแล้วThis Guy’s In Love With You เป็นเพลงที่ผมฟังได้ทั้งวันทั้งคืน เล่นเป็นเพลงแรกทั้งวันทั้งคืนเวลาจับกีต้าร์เช่นกัน
เพลงที่เพราะที่สุดในโลก(ของผมในชั่วโมงนี้) แต่งโดยนักแต่งเพลงที่เจ๋งที่สุดในโลก(ตลอดกาล)
อันที่จริงเขามีออกมาหลายเวอร์ชั่นร้องกันเต็มไปหมด เช่นเวอร์ชั่นของคุณNoel ที่ก็เพราะดีเหมือนกัน (จริงๆเพลงนี้ผมชอบเวลาที่ชาวบ้านอย่างเราร้องกันเองเล่นกันเองมากกว่า มันจริงใจดีครับ)
เดือนก่อน ได้ดู DVD เรื่องThe Driving Bell and the Butterfly มา เป็นเรื่องของคุณ Jean-Dominique Bauby ผู้เป็น editor ของ Elle magazine เขาป่วยจนไม่สามารถขยับร่างกายได้ยกเว้นเปลือกตาซ้าย และในเรื่องก็เล่าเกี่ยวกับชีวิตเขาช่วงที่เขาป่วยแล้วก็เริ่มเขียนหนังสือเรื่องเดียวกันกับชื่อเรื่อง นี่แหล่ะ (ชุดนักประดาน้ำและผีเสื้อ)
เนื้อเรื่องมัน น่าเบื่อ หดหู่ แต่สนุกครับ รู้สึกว่าโชคดีที่ได้ดูเรื่องนี้ คุณผู้กำกับJulian Schnabel ทำหนังออกมาได้สวยงามมากมาก (ถึงจะมีหลายส่วนที่ดูยัดเยียดไปหน่อย) เพลงก็เพราะดีครับ
หลังจากนั้นรู้สึกรักชีวิตตัวเองขึ้นเยอะเลยครับ
จำได้ว่าเช้าวันต่อมา ตอนนั่งรถไฟไปทำงาน มองออกไปที่หน้าต่างตอนรถวิ่งข้ามสะพาน อะไรๆมันสวยไปหมด ทั้งที่เมื่อก่อนเวลารถไฟวิ่งข้ามสะพานทีไร ผมจะรู้สึกเซ็งๆว่า โอ่ย เดี๋ยวจะต้องไปนั่งที่ทำงานทั้งวันอีกแล้วเหรอเนี่ย
ไม่รู้เหมือนกัน ปรกติผมไม่ค่อยชอบวิจารณ์หนัง เพราะมันเป็นการสื่อสารระหว่างคนดูกับตัวหนังโดยตรง มันไม่มีสูตรอะไรไปบอกได้ว่าอะไรดีไม่ดี ไม่มีสิทธิไปตีความปริศนาธรรมอะไรแทนคนอื่น มันก็คือการเสียเวลาประมาณสองชั่วโมงดูภาพพร้อมเสียง แล้วจะรู้สึกอะไรก็มันก็เรื่องของใครของมัน ทำได้ก็แค่ถ้าชอบก็บอกต่อ ถ้าไม่ชอบก็ืลืมมันไป
แต่เรื่องนี้ ดูแล้วลืมไม่ลงจริงๆครับ
ช่วงนี้อากาศที่นี่เหมือนเมืองไทยตามต่างจังหวัดมาก เลยทำให้คิดถึงบ้านขึ้นมา
แต่พอจะคิดถึงจริงๆจังๆ ก็รู้สึกว่าไม่แน่เหมือนกันว่าตกลงผมคิดถึงอะไรกันแน่ ระหว่างเมืองไทย กับความหลัง
ผมว่าน่่าจะเป็นว่าผมคิดถึงความหลังมากกว่า
บล็อกอันเก่ามันมีปัญหา ผมเลยลองเปลี่ยนมาใช้ wordpress ดูครับ ยังไม่มีเวลาทำให้มันดูเป็นเรื่องเป็นราว แต่มีดีกว่าไม่มี?
จะค่อยๆทำให้มันใช้ง่ายขึ้นเมื่อมีเวลาน่ะเด้อ