เดือนก่อน ได้ดู DVD เรื่องThe Driving Bell and the Butterfly มา เป็นเรื่องของคุณ Jean-Dominique Bauby ผู้เป็น editor ของ Elle magazine เขาป่วยจนไม่สามารถขยับร่างกายได้ยกเว้นเปลือกตาซ้าย และในเรื่องก็เล่าเกี่ยวกับชีวิตเขาช่วงที่เขาป่วยแล้วก็เริ่มเขียนหนังสือเรื่องเดียวกันกับชื่อเรื่อง นี่แหล่ะ (ชุดนักประดาน้ำและผีเสื้อ)

เนื้อเรื่องมัน น่าเบื่อ หดหู่ แต่สนุกครับ รู้สึกว่าโชคดีที่ได้ดูเรื่องนี้ คุณผู้กำกับJulian Schnabel ทำหนังออกมาได้สวยงามมากมาก (ถึงจะมีหลายส่วนที่ดูยัดเยียดไปหน่อย) เพลงก็เพราะดีครับ

หลังจากนั้นรู้สึกรักชีวิตตัวเองขึ้นเยอะเลยครับ

จำได้ว่าเช้าวันต่อมา ตอนนั่งรถไฟไปทำงาน มองออกไปที่หน้าต่างตอนรถวิ่งข้ามสะพาน อะไรๆมันสวยไปหมด ทั้งที่เมื่อก่อนเวลารถไฟวิ่งข้ามสะพานทีไร ผมจะรู้สึกเซ็งๆว่า โอ่ย เดี๋ยวจะต้องไปนั่งที่ทำงานทั้งวันอีกแล้วเหรอเนี่ย

ไม่รู้เหมือนกัน ปรกติผมไม่ค่อยชอบวิจารณ์หนัง เพราะมันเป็นการสื่อสารระหว่างคนดูกับตัวหนังโดยตรง มันไม่มีสูตรอะไรไปบอกได้ว่าอะไรดีไม่ดี ไม่มีสิทธิไปตีความปริศนาธรรมอะไรแทนคนอื่น มันก็คือการเสียเวลาประมาณสองชั่วโมงดูภาพพร้อมเสียง แล้วจะรู้สึกอะไรก็มันก็เรื่องของใครของมัน ทำได้ก็แค่ถ้าชอบก็บอกต่อ ถ้าไม่ชอบก็ืลืมมันไป

แต่เรื่องนี้ ดูแล้วลืมไม่ลงจริงๆครับ