ช่วงต้นปีที่ผ่านมา ผมเริ่มพยายามศึกษาเรื่ององค์ประกอบทางความงามต่างๆอย่างจริงจังมากขึ้น หลังจากที่รู้สึกว่าสิ่งที่เรียนมาตอนเด็กๆมันไม่ค่อยเข้าหัวเท่าไหร่นัก ตอนแรกก็เริ่มๆพยายามดูงานของคนที่เราชอบ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นงานในยุค Mid-Century modern ทั้งนั้นเลย แต่พอลองค้นๆดู ลุงๆป้าๆเหล่านั้นแกมีรากมาจากคลาสสิคเกือบทั้งนั้น จนไปไปมามาเลยค้นย้อนกลับไปที่งานคลาสสิคดู ก็ได้ไปเจอThe Four Books on Architectureที่เขาว่ากันว่าเป็นป๋าของแบบเรียนคลาสสิคทั้งมวล คุณ Andrea Palladio เรียบเรียงเอาไว้และพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี 1570 ที่เมือง Venice โน้น
ซื้อมาดองเอาไว้หลายเดือนแล้ว กว่าจะได้มามีเวลาอ่านจริงๆก็เมื่อเร็วๆนี้เอง เจ๋งดีครับ เหมือนเป็นตำราสุดยอดพลังฝีมือเล่มหนึ่งที่คิดแล้วเสียดายที่ตอนเด็กๆไม่เคยได้รู้จักเล่มนี้มาก่อน

ตอนเด็กโดนสอนให้อย่าชอบลวดลาย

ตั้งค่าภาษาไทยให้มันไม่มั่ว ทำอย่างไร ตอนนี้มันพิมพ์ได้ก็จริง แต่ในDashboard มันเป็นภาษาต่างดาว

การมีกล้อง ช่วยให้เราอยากออกจากบ้านมากขึ้น

หลังจากตอนแรกจะซื้อกล้องที่โอเคสักตัวมานานแล้ว เพราะอยู่ที่นี่มานาน ยังไม่มีโอกาสถ่ายรูปเป็นเรื่องเป็นราวกับเขาเลย แต่ก็ไม่อยากเสียเงินซื้อ DSLR เพราะมันอัพเดทกันด้วยความเร่งแปลกๆ ในราคาที่สูงเกินกว่าชาวบ้านอย่างผมจะซื้อมาถ่ายรูปหมาแถวบ้านเล่นๆได้
พอถามเพื่อน ตอนแรกหลายคนบอกว่า G9 ก็น่าจะโอเคแล้ว กว่าจะเก็บเงินได้ Canonก็ประกาศว่าG10จะออกพอดี ก็เลยรอมาอีกเรื่อยๆจนถึงอาทิตย์ก่อนผมเลยได้ทุบกระปุกไปซื้อกล้องกับเขาเสียที
พอมาลองใช้ดูก็ไม่ได้ดีมากไปกว่าที่คิดไว้ มันก็คือกล้องดิจิตอลที่ปรับอะไรต่อมิอะไรได้ดั่งใจดี ทำให้ได้ความรู้สึกสมัยใช้กล้อง manual กลับมาอีกครั้งด้วยขนาดพกพา ในราคาที่ไม่ทำร้ายจิตใจมาก ผมชอบหน้าตามันพอสมควร ซื่อๆดี
มีกล้องถ่ายรูปเป็นเรื่องเป็นราวกับเขาสักทีครับ

เดินออกไปถ่ายแถวบ้านตอนเย็นๆ แสงไม่ค่อยมีเท่าไหร่ครับ พรุ่งนี้กะว่าจะลองออกไปถ่ายเล่นดูอีกที