วันก่อนเพิ่งมีโอกาสได้ดู Michael Clayton จาก DVD พอดูไปพักนึงก็รู้สึกมีอะไรบางอย่างสะท้อนใจผมยังไงไม่รู้ พอดูจนจบ (แน่นอนว่าชอบมาก)​ เหมือนว่าถ้าเปลี่ยนตัวแปรบางอย่างในเรื่องแต่ใช้สมการเดิม ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินในเส้นทางไปสู่ชีวิตแบบคุณ Michael Clayton ในเรื่องยังไงบอกไม่ถูก

มันน่ากลัวมากที่พอถึงจุดหนึ่งของชีวิตการทำงาน เรากลายเป็นคนที่กำลังทำสิ่งที่เราไม่ได้อยากทำ แต่ดันมีคนบอกว่าเราทำมันได้ดีและมันก็ทำให้เราสามารถเลี้ยงชีพได้ จะหาเปลี่ยนเส้นทางอาชีพก็สายไปแล้ว เลยต้องหันไปเสี่ยงโชค หรือเอาเงินเก็บไปลงทุนทำธุรกิจอย่างอื่น เพื่อปูทางเอาไว้ให้ตัวเองหลังจากเลิกทำงานประจำที่ตัวเองไม่ได้ชอบเลย แล้วถ้าธุรกิจที่ลงทุนมันล้มอีก แถมโชคก็ไม่ดีพอที่จะเสี่ยงอีก ก็ต้องหันกลับมาทำงานที่ตัวเองไม่ได้ชอบต่อไป

เฮ่ย นี่มันน่ากลัวมากน่ะเนี่ย

(คือเนื้อเรื่องหลักของหนัง ผมก็ชอบน่ะ แต่เนื้อเรื่องคู่ขนานของหนังในส่วนที่เกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของตัวละครอย่าง Michael Clayton มันทำให้ผมรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้ มันแทงใจดำมากมาก มันจะจริงไปถึงไหนหนอ)

ตอนที่ Michael Clayton หันมาบอกลูกเขาว่า โตขึ้นลูกเขาจะต้องได้ดี และไม่ล้มเหลวเหมือนน้าเขา สีหน้าของเขามันสุดๆจริงๆ ผมรู้สึกว่าเขากำลังพูดถึงตัวเองด้วย ว่าเขาก็ไม่อยากให้ลูกเป็นอย่างเขาเหมือนกัน

ผู้กำกับเรื่องนี้ กำกับได้เก่งมากมาก นักแสดงทุกคนแสดงดีหมดเลย

หวังว่าแก่ขึ้นไปผมจะไม่เป็นคนแบบที่ผมกลัวน่ะ เฮ้อ