จำได้ว่าตอนอยู่บริษัทเคยคุยกันเรื่องทำอาหารที่บ้าน ผมบอกไปว่าผมไม่ค่อยชอบเอาจานไปเก็บที่ครัว ตอนนั้นคนทำท่างงกันทั้งโต๊ะพร้อมกับถามว่า “โอ้ บ้านคุณไม่ได้ทานข้าวในห้องครัวหรอกหรือ”

จะว่าไปการมีโต๊ะที่เอาไว้นั่งทานข้าวแบบถูกท่าถูกทางได้นับเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมากมากสำหรับชาวบ้านหาเช้ากินค่ำอย่างผมในเมืองอย่างนิวยอร์ค เพราะปรกติบ้านที่เคยอยู่มาจะเล็กมากมาก เรามักจะยืินทานข้าวที่counter ในครัวเลย หรือไม่ก็ต้องนั่งพื้นทานที่ห้องนั่งอเนกประสงค์ (คือมีอยู่ห้องเดียวทั้งบ้าน) เราโชคดีมากมากที่หลงทางมาเจอบ้านหลังนี้ซึ่งมีมุมเหลือที่พอสามารถวางโต๊ะอาหารได้

ตอนนี้เราแทบไม่ได้ใช้โต๊ะนี้ไว้เป็นโต๊ะทานอาหารแล้ว เพราะในที่สุดก็กลับเข้าสู่พฤติกรรมเดิมๆนั่นคือ นั่งพื้นทานข้าวกับโต๊ะกาแฟกลางบ้านนั่นแหล่ะ และบริเวณที่ผมเคยคิดไว้ว่าจะได้นั่งทานข้าว ก็กลายเป็นโต๊ะทำงานหลักของเราไปแล้ว (ผมพบว่าการเก็บจานไปล้างนั้นง่ายกว่าการเก็บของบนโต๊ะทำงานมากมาก)ช่วงนี้ผมนั่งบริเวณนี้บ่อยมากมาก จะว่าไปก็เกือบทั้งวันทั้งคืน เพราะห้องทำงานจริงๆมันรกจนหาอะไรไม่เจอแล้ว

ถ้าจะต้องย้ายออกไปจากอพาทเมนท์นี้ ผมคงคิดถึงบริเวณนี้มากมาก ปรกติผมไม่ค่อยยึดติดกับสถานที่ไหนมากนัก แต่อพาทเมนท์นี้เป็นที่แรกที่ผมรู้สึกว่ามันเป็นบ้านของผมจริงๆ

แปลกมากที่บางครั้งเวลาคิดถึงบ้าน ไปไปมามาผมนึกไม่ออกจริงๆว่าตกลงบ้านผมมันอยู่ที่ไหนกันแน่ และพอคิดคิดดูอีกที มันก็อยู่ที่นี่นั่นแหล่ะ