1.
เพิ่งกลับมาถึงกรุงเทพได้หนึ่งสัปดาห์พอดี ผมยังมึนๆกับบรรยากาศรอบตัวอยู่เหมือนกัน อะไรอะไรมันเปลี่ยนไปมาก โดยเฉพาะจริตและจิตใจของคนกรุง ยิ่งวันแรกๆที่ผมรู้สึกแย่มากมากกับคุณภาพการบริการของห้างร้านหลายๆแห่ง ที่มีแต่ความเข้มข้นทางภาพลักษณ์ขององค์กร แต่แก่นของตัวสินค้าและการบริการจริงๆนั้นแย่มากมาก
ตั้งแต่ผมเคยเดินทางมา มาคิดดูจริงๆผมว่าค่าครองชีพที่กรุงเทพนี่แหล่ะสูงที่สุดแล้ว ถ้าต้องเปรียบเทียบระหว่างเงินที่เสียไป กับคุณภาพของอะไรก็ตามที่เราได้กลับคืนมา ยังไม่นับแรงงานเราที่เสียไป กับรายได้ที่กลับคืนมา และเมื่อเที่ยบกับราคาอสังหาริมทรัพย์ ต่อรายได้ขั้นต่ำ ยิ่งเห็นเลยว่าระบบมันเพี้ยนกันไปหมดแล้ว (บางคนก็บอกว่ามันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนี่นา แต่ผมว่าเมื่อก่อนมันไม่ได้เลวร้ายขนาดนี้นี่นา)
หลังจากบ่นมาสักระยะผมก็เลยพยายามลองเดินออกนอกเส้นทางประจำให้มากที่สุด ลองผ่านเส้นทางใหม่ๆ คุยกับคนกลุ่มใหม่ๆ ทานอาหารร้านใหม่ จนเริ่มรู้สึกว่าเข้าที่เข้าทางมากขึ้น เริ่มเจอร้านค้าที่เราชื่นชอบ เจอกลุ่มคนที่น่ารัก เจอพนักงานขายสินค้าที่เข้าใจหน้าที่ตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่ เจอคนตลกๆเต็มไปหมด บทสนทนาต่างๆของพนักงานขายสินค้าตามที่ต่างๆที่ผมไปเจอมานี่ ตลกจนผมว่ารวมเล่มขายได้เลยมั้ง (จากที่เดินๆดูคร่าวๆ พบว่าบริเวณที่ยิ่งห่างไกลจากสถานีรถไฟฟ้าและความเป็นชาวกรุงแบบกรุงเทพกรุงเทพมากเท่าไหร่ ก็มักจะได้เจอคนที่น่ารักและจริงใจมากขึ้นเท่านั้น และพบว่ายิ่งบริเวณไหนที่เป็นชุมชนเก่าแก่ ที่ชาวบ้านอยู่กันมานาน มักจะได้เห็นสินค้าที่มีคุณภาพเหมาะกับราคามากขึ้น อาหารก็อร่อยขึ้น คนก็ฮาขึ้นครับ)
 
2.
และตอนนี้ในที่สุด ทาง Studio Aeroplane ก็มีสถานที่ทำงานเป็นเรื่องเป็นราวแล้ว ไม่น่าเชื่อจริงๆ ตอนแรกคิดว่าน่าจะใช้เวลาสักสองถึงสามเดือนกว่าจะหาสถานที่ได้ ไปไปมามาแค่อาทิตย์เดียว เราก็ได้สถานที่ที่คิดว่าน่าจะเหมาะพอสมควรได้แล้ว (สำหรับบริษัทเล็กๆสุดๆอย่างเรา) แถมเริ่มมีคนติดต่อเข้ามาถามไถ่สนใจเรื่องงานบ้างแล้วด้วย ล่าสุดพี่คนขับรถแทกซี่เมื่อวานแกก็คุยกับผมเรื่องฝนฟ้าคะนองทั่วไปแล้วไม่รู้ทำไมแกอารมณ์ดีจังชวนคุยต่อตั้งแต่เรื่องสงครามนิวเคลียร์ ยัน เศรฐกิจพม่า ก่อนเลี้ยวรถเข้าซอยบ้านแกก็ถามว่า “น้องทำงานอะไร”
ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน แต่ก็บอกไปก่อนว่า “ผมทำงานรับจ้างออกแบบครับ”
พี่แทกซี่ “ออกแบบอะไรบ้างล่ะ”
“ก็ออกแบบอะไรต่อมิอะไรไปเรื่อยแหล่ะพี่”
พี่แกก็เลยถามผมต่อว่า “แล้วน้องรักเสียงดนตรีไหม”
ผมก็ตอบว่า “อุ่ย [...]

ช่วงนี้ผมยังอยู่ในระหว่างการเดินทางกลับเมืองไทย โดยทำการแวะพักตามจุดต่างๆระหว่างทางจากนิวยอร์คถึงกรุงเทพ หลังจากเดินทางอย่างหนักหน่วงมาตลอด ตอนนี้ก็เริ่มเหนื่อยแล้วเหมือนกันแฮะ
การเดินทางท่องเที่ยวครั้งนี้มี Theme ที่ชัดเจนว่า 1. จะตามไปดูงานสถาปัตยกรรมของคนที่เราชื่นชอบตั้งแต่สมัยเด็กๆ และ 2. ทำความเข้าใจถึงวัฒนธรรมการบริโภคของคนในเมืองต่างๆว่าทำไมเขาถึงกระตุ้นให้นักออกแบบสามารถสร้างงานที่ดีออกมาได้เสมอมา 
เอาไว้วันหลังมีเวลาว่างจะเขียนบทความ หรือเขียนบล็อกเล่นๆ ของสองเรื่องนี้ออกมาอีกที
อันนี้เอารูปตอนไปบ้านพักคุณ Le Corbusier ที่ Paris มาแปะก่อน ช่างเป็นเครื่องจักรสำหรับการอยู่อาศัยที่ไม่น่าอยู่เอาเสียเลย คือมันมีที่มาที่ไปอะไรต่่างๆนาๆมาเป็นข้ออ้างของแกเยอะมากในสูจิบัตรอธิบายงาน แต่ผมว่ามันก็ไม่น่าประทับใจอะไรมากนักอยู่ดี โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับงานของมาสเตอร์คนอื่นๆในยุคสมัยเดียวกัน
จะว่าไปผมแทบไม่เคยชอบงานที่พักอาศัยชิ้นไหนของแกเลย ตามสถิติแล้วงานที่อยู่อาศัยที่แกออกแบบถึงแม้จะประสบความสำเร็จทางด้านการใช้เงินคนอื่นส่ง message ส่วนตัวแกออกไปให้สังคมรับรู้ และก็ประสบความสำเร็จด้านการเอาบ้านคนอื่นมาเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยว(เพราะเจ้าของเขาอยู่ในนั้นไม่ได้กัน) แต่ในพื้นฐานของคำว่า”ที่พักอาศัย”แล้ว งานแกเหมืิิอนจะล้มเหลวเกือบทั้งนั้น เคยถามเพื่อนที่มีบ้านพักอยู่ที่เมือง Chandigarh ที่ Le Corbusier ออกแบบ เขาก็บอกว่าเขาไม่ชอบบ้านเขาเหมือนกัน หนังสือของแกผมอ่านแล้วก็ไม่ชอบ และไม่เห็นด้วยอีกเช่นกัน แต่อย่างว่าผมอ่านเป็นฉบับแปลเป็นอังกฤษอีกทีเมื่อปี 1927 โน้น เป็นเวอร์ชั่นที่โดนด่าว่าแปลห่วยมาก ว่าจะลองไปหาฉบับแก้ไขมาอ่านอีกที อาจจะเข้าใจคุณ Le Corbusier แกมากขึ้นบ้าง ไม่รู้เหมือนกัน ผมรู้สึกเหมือนคุณ Le Corbusier แกเชื่อว่ามาตรฐานความต้องการของมนุษย์มันสามารถปรับให้เท่ากันได้ แกเลยชักแม่น้ำทั้งห้าเอามาใช้อ้างมาตรฐานของแก(คนเดียว)จัดระเบียบโลกใหม่เลย 

วันนี้นัดเจอเพื่อนๆที่ร้านกาแฟเพื่อพบปะกันก่อนผมจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ ปรากฏว่าโต๊ะข้างๆมองไปเจอคุณ Malcolm Gladwell นั่งพิมพ์งานหน้าเครียดอยู่ ไม่น่าเชื่อว่าวันก่อนเดินทางออกจากนิวยอร์ค ผมได้มีโอกาสเจอนักเขียนที่ผมชื่นชอบนั่งอยู่โต๊ะข้างๆเฉยเลย
ใจจริงตอนแรกจะเดินเข้าไปบอกเขาว่าผมชอบงานพี่แกมาก แต่เห็นเขาทำงานอยู่ก็เลยไม่ได้เสียมารยาทเข้าไปกวนเขา
ยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าผมควรจะต้องกลับมาทำงานที่นิวยอร์คอีกแน่ๆ เมืองขำๆที่มีคนที่ผมชื่นชอบผลงานเดินชนกันเต็มไปหมดแบบนี้ หาที่ไหนได้อีก (แต่ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากกลับมาในฐานะผู้ประกอบการ ไม่ไช่พนักงาน)