ทำไมเวลาที่เรางง แล้วต้องเกาหัวด้วย

สมัยเรียนหนังสือนานมาแล้ว เป็นบุญของผมมากที่อาจารย์ท่านหนึ่งหยิบหนังสือ Carlo Scarpa มาให้ผมยืมไปดู แกบอกว่าเห็นการบ้านที่ผมทำอยู่แล้วคิดว่าผมน่าจะชอบ Scarpa เลยเอามาให้ยืมไปนั่งดู จำได้ว่าตอนนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิตการเรียนมั้งที่ผมเริ่มเข้าใจความรู้สึกของคำว่า “อร่อย” จากการดูภาพสิ่งก่อสร้าง นับแต่นั้นมา Carlo Scarpa กลายมาเป็นหนึ่งในฮีโร่ของผมไปโดยปริยาย

ผ่านมาเป็นสิบปี ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าชาตินี้จะมีโอกาสเดินทางไปดูงานของแกจริงๆกับเขา รูปที่เอามาโพสครั้งนี้ถ่ายมาจากที่  Museo Civico di Castelvecchio ที่เมือง Verona คือลงจากสถานีรถไฟนั่งรถเมล์ต่ออีกนิดประมาณห้านาทีก็ถึงแล้ว หรือถามเขาเอาก็ได้ว่าไปปราสาทไปทางไหน ชาวบ้านเขาจะบอกทางให้ได้เลย หาไม่ยากเลย (เมื่อเทียบกับงานชิ้นอื่นของแก)

ไม่ได้มีอินเตอร์เนทใช้มานานเป็นเดือน

วันนี้เพิ่งบังเอิญไปเห็นงานที่ตัวเองเคยร่วมทำมานานแล้วถูกเขียนถึงลงในNew York Times รู้สึกชื่นใจมากครับ คิดว่าเขาจะไม่ทำกันต่อแล้วเสียอีก

ลองได้ตีพิมพ์แบบนี้เขาคงไม่สร้างจริงไม่ได้แล้วมั้ง

นอกจากสิ่งก่อสร้าง เมืองนี้หาอะไรประทับใจจากสิ่งมีชีวิตไม่ได้เลยจริงๆ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ. สถานที่อันไกลโพ้น มีคุณตาเลี้ยงม้าอยู่คนหนึี่ง แกอาศัยอยู่กับหลานชายอยู่ในหุบเขาที่ห่างไกล ทั้งชีวิตแกไม่เคยเห็นสัตว์สี่เท้าชนิดอื่นเลยนอกจากม้า ทุกวันแกอยู่กับการเลี้ยงม้าจำนวนมากมายอยู่ที่คอกเท่านั้น 

อยู่มาวันหนึ่ง หลานชายรีบวิ่งตาเหลือกกลับมาหาคุณตา แล้วบอกว่า ”เมื่อกี้ไปเจอสัตว์ประหลาดมา น่ากลัวมาก”

คุณตาเลยถามว่า “มันประหลาดยังไง”

“มันมีสี่ขา กล้ามบึกๆ บางตัวมีแผงขนอยู่ที่คอ ฟันใหญ่ๆ และมันวิ่งเร็วมาก ตา”

ตาเลยตอบไปว่า “อ้าว ก็นั่นมันม้าไม่ไช่หรือ”

หลานชายก็พยายามอธิบายเพิ่มเติม “ไม่ไช่ม้า ไม่ไช่ม้า มันดูแข็งแรงมาก หน้าดุมาก ตัวสีน้ำตาลอ่อนๆ”

ตาจึงบอกว่า “นั่นแหล่ะม้า ม้าสีน้ำตาลอ่อนคอกเราก็มีเยอะไป เจ้าคงไม่เคยเข้าไปดูล่ะสิ วันวันเอาแต่วิ่งเล่นข้างนอก”

หลานชายยังไม่ยอมแพ้ “ไม่ไช่น่ะตา มันตัวเตี้ยกว่าม้าน่ะครับ”

ตาเริ่มรำคาญ แต่ก็อดทนอธิบายต่อว่า “นั่นแหล่ะม้า ตัวเตี้ยๆก็ม้าแคระไง เจ้านี่ยังไง แสดงว่าไม่เคยเดินดูม้าในคอกเราเลยจริงด้วยล่ะสิ พอเจอม้าแคระก็เลยคิดว่าเป็นสัตว์ประหลาด”

หลานชายมาถึงขั้นนี้ก็จึงยอมรับและเข้าใจในคำสั่งสอนของคุณตา “ครับตา ผมเข้าใจผิดไปเอง ต่อไปนี้ผมจะทำงานในคอกม้าของเราให้มากขึ้นครับ จะได้เป็นการเปิดหูเปิดตาตัวเองให้มากขึ้น”

คืนนั้นเอง ฝูงสิงโตต่างถิ่นก็เข้ามาคาบสองตาหลานไปกิน

นิทานเรื่องนี้มันเข้ามาอยู่ในใจผมได้ยังไงก็ไม่รู้เมื่อนานมาแล้ว แต่ยิ่งช่วงหลังๆมานี่โผล่มาแม้แต่ในฝัน