เมื่อคืนได้ไปดูคอนเสริตน้า Morrissey ที่ Carnegie Hall มา หลังจากเพิ่งกลับมาจากเปรูตอนเช้าตรู่ คนดูไม่ค่อยมันเลย อาจเพราะสถานที่มันไม่ได้เอาไว้จัดงานแบบนี้ก็ได้ แต่คุณ Morrissey และสหาย ก็เจ๋งอยู่ดี จะว่าไปน้าแกก็รุ่นราวคราวเดียวกันกับพี่เบิร์ดน่ะครับ แต่เวลามองย้อนกลับไปเหมือนแกทำอะไรมาเยอะมากมากเลย
นึกขึ้นมาได้ว่าสิ่งที่เหมือนกันอย่างหนึ่งระหว่างการเดินทางในป่าเขา กับเพลงของ Morrissey คือ การมองไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง อย่าไปยึดติดกับความสำเร็จในอดีต
วีดีโอนี้เป็นของเก่า แต่น้าแกเล่นเพลงนี้เป็นเพลงสุดท้ายของเมื่อวาน มีคนหลุดขึ้นไปกอดบนเวทีได้ด้วย น่ากลัวมาก

วันก่อนดีใจมาก ในที่สุดก็ได้ตั๋วคอนเสริต Morrissey มา ตั้งใจไว้ว่ามันแน่ วัยเด็กสมบูรณ์ขึ้นเยอะ (ใจจริงอยากดู The Smiths เต็มๆมากกว่า)
ปรากฎวันนี้มีเหตุให้ไม่ว่างปลายเดือนหน้า ต้องเอาตั๋วไปขายต่ออีกที อดดูครับ คงหมดโอกาสแล้วชีวิตนี้ น้าแกคงไม่ไปเล่นที่เมืองไทยแน่

เพิ่งบังเอิญหลงทางไปเจอเพลงนี้เข้า Zoom ของ Fat Larry’s Band ครับ สุดยอดมาก ทำไมมันเพราะได้ขนาดนั้นหนอ
ไม่ค่อยเกี่ยวหรอก แต่พอฟังแล้วมันเป็นเพลงที่ทำให้อยากหัดขับรถยังไงไม่รู้ คงจะดีถ้าได้ฟังเพลงนี้ตอนเช้าเวลาไปทำงาน