ตอนทำงานที่นิวยอร์ค เวลาเครียดมากๆ วิธีเยียวยาสมองตัวเองที่ดีที่สุดอย่างหนึ่งคือใส่เฮดโฟนแล้วฟังเพลงของ Harold Budd กับ Brian Eno วนไปเรื่อยๆ ช่วยได้เยอะมากครับ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายุที่มากขึ้น หรือเพราะการดื่มกาแฟมากเกินไปก็ตาม แต่เพลง Tonight We Fly กลายมาเป็นเพลง Theme ของที่ทำงานไปแล้ว

เมื่อเช้าระหว่างนั่งแทกซี่ ผมบ่นๆกับคนขับว่า อยากให้มีดาวหางหรือระเบิดมหาประลัยมาถล่มกทม. แล้วให้คนที่รอดมาสร้างเมืองกันใหม่ตั้งแต่ต้น

พี่คนขับบอกว่า เขาก็อยากเหมือนกัน

แต่ก่อนที่เราจะวางแผนจุดธูปเรียกดาวหางกัน พี่คนขับก็พูดขึ้นมาว่า แล้วเราจะทำไงกันดี ถ้าคนนิสัยดีดีมีคุณภาพดันตายกันหมดเหลือแต่พวก… ไม่แย่หนักกว่าเดิมเหรอ

อืมม นั่นสิ ทำไงดี…  สงสัยเหมือนกันว่าปรกติเวลาพวกองค์กรเหล่าร้ายเขาวางแผนล้างโลกนี่เข้ากลัวไหมว่า เกิดล้างไปแล้วคนเลวๆมันตายหมดเหลือแต่คนดีดี พวกปีศาจเองจะทำไงดี

แต่อย่างน้อยการสนทนาครั้งนี้ทำให้ผมรู้สึกได้ว่า ไม่ว่าอุดมการณ์ทางการเมืองของผม(ซึ่งไม่มีเลย) กับพี่แทกซี่จะต่างกันยังไง แต่เราก็รู้สึก…กับกอทอมอพอพอกัน

วันนี้ไม่รู้เป็นไง อยู่ดีดีผมก็อยากนั่งฟังเพลงนี้ทั้งวันเลย

จำได้ว่าเช้าตรู่เดือนมกราคมปี 2001 ผมนั่งรถแทกซี่ไปสนามบิน JFK เพื่อกลับบ้าน(ในเวลานั้น)ที่ CA คุณคนขับเปิดเพลงนี้ให้ฟัง ตอนใกล้จะถึงสนามบิน ท้องฟ้าโปร่งมากเมื่อรถวิ่งอยู่นอกเมืองแล้ว อากาศหนาวจัด แต่ฟ้าสวยมากมาก แสงอาทิตย์เป็นสีชมพูตัดกับท้องฟ้าตอนเช้า ตั้งแต่นั้นมาพอได้ยินเพลงนี้ทีไรผมคิดถึงเช้าวันนั้นทุกทีเลย พอมาถึงครั้งนี้ผมกำลังจะไปจากนิวยอร์คอีกแล้ว เลยคิดถึงเพลงนี้อีกครั้ง

เมื่อคืนได้ไปดูคอนเสริตน้า Morrissey ที่ Carnegie Hall มา หลังจากเพิ่งกลับมาจากเปรูตอนเช้าตรู่ คนดูไม่ค่อยมันเลย อาจเพราะสถานที่มันไม่ได้เอาไว้จัดงานแบบนี้ก็ได้ แต่คุณ Morrissey และสหาย ก็เจ๋งอยู่ดี จะว่าไปน้าแกก็รุ่นราวคราวเดียวกันกับพี่เบิร์ดน่ะครับ แต่เวลามองย้อนกลับไปเหมือนแกทำอะไรมาเยอะมากมากเลย

นึกขึ้นมาได้ว่าสิ่งที่เหมือนกันอย่างหนึ่งระหว่างการเดินทางในป่าเขา กับเพลงของ Morrissey คือ การมองไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง อย่าไปยึดติดกับความสำเร็จในอดีต

วีดีโอนี้เป็นของเก่า แต่น้าแกเล่นเพลงนี้เป็นเพลงสุดท้ายของเมื่อวาน มีคนหลุดขึ้นไปกอดบนเวทีได้ด้วย น่ากลัวมาก

วันก่อนดีใจมาก ในที่สุดก็ได้ตั๋วคอนเสริต Morrissey มา ตั้งใจไว้ว่ามันแน่ วัยเด็กสมบูรณ์ขึ้นเยอะ (ใจจริงอยากดู The Smiths เต็มๆมากกว่า)

ปรากฎวันนี้มีเหตุให้ไม่ว่างปลายเดือนหน้า ต้องเอาตั๋วไปขายต่ออีกที อดดูครับ คงหมดโอกาสแล้วชีวิตนี้ น้าแกคงไม่ไปเล่นที่เมืองไทยแน่

เพิ่งบังเอิญหลงทางไปเจอเพลงนี้เข้า Zoom ของ Fat Larry’s Band ครับ สุดยอดมาก ทำไมมันเพราะได้ขนาดนั้นหนอ

ไม่ค่อยเกี่ยวหรอก แต่พอฟังแล้วมันเป็นเพลงที่ทำให้อยากหัดขับรถยังไงไม่รู้ คงจะดีถ้าได้ฟังเพลงนี้ตอนเช้าเวลาไปทำงาน