<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	>

<channel>
	<title>unmodern blog</title>
	<atom:link href="http://www.unmodern.com/doinghere/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.unmodern.com/doinghere</link>
	<description></description>
	<pubDate>Fri, 30 Jul 2010 13:40:49 +0000</pubDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.6.1</generator>
	<language>en</language>
			<item>
		<title>วิ่งเล่น</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/07/25/%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b9%88%e0%b8%87%e0%b9%80%e0%b8%a5%e0%b9%88%e0%b8%99/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/07/25/%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b9%88%e0%b8%87%e0%b9%80%e0%b8%a5%e0%b9%88%e0%b8%99/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 25 Jul 2010 14:01:08 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1684</guid>
		<description><![CDATA[หลังจากไปพบแพทย์เรื่องร่างกายไม่สามารถทรงตัวได้ เพราะเส้นประสาทควบคุมมันมีปัญหาจากอาการไอแรงเกินไป (มันเป็นห่วงโซ่มาจากโรคอื่นอีกที) ผมเลยคิดว่าควรจะต้องกลับมาตั้งใจวิ่งออกกำลังกายอีกครั้ง ถึงแม้คุณหมอจะบอกว่าการวิ่งเป็นการออกกำลังกายที่ไม่ได้ใช้สมองควบคุมการเคลื่อนไหวแบบแอดวานส์เท่าพวกกีฬาตีแบด หรือ บาสเกตบอล ก็ตาม
หลังจากลองวิ่งมาสักสองเดือน สัปดาห์ละสามถึงสี่วัน พบว่าอาการแพ้อากาศหายไปเยอะพอสมควร (ไม่รู้เพราะยังไม่ถึงหน้ามันหรือเปล่า) รู้สึกตัวเบาขึ้น สดชื่นขึ้นมาเยอะเลยครับ
ไม่อยากเชื่อว่า ตอนก่อนย้ายมากรุงเทพ บ้านอยู่ข้างๆ Prospect Park แท้ๆ ผมไปวิ่งจริงๆไม่น่าจะถึงสิบครั้ง (ส่วนใหญ่ไปเดินเนียนๆ นอนอ่านหนังสือเล่น) มาวันนี้ดันเพิ่งจะมาคึกวิ่งอยู่กับที่อยู่บนลู่วิ่งที่ทำงาน แต่ที่เขียนขึ้นมาอยากจะบอกว่า ออกกำลังกาย วันละนิด จิตแจ่มใส จริงๆครับ
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/07/25/%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b9%88%e0%b8%87%e0%b9%80%e0%b8%a5%e0%b9%88%e0%b8%99/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>หมูทอดอยู่ที่ใจ</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/07/11/%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b8%b9%e0%b8%97%e0%b8%ad%e0%b8%94%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b8%b9%e0%b9%88%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%83%e0%b8%88/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/07/11/%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b8%b9%e0%b8%97%e0%b8%ad%e0%b8%94%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b8%b9%e0%b9%88%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%83%e0%b8%88/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 11 Jul 2010 16:15:31 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1663</guid>
		<description><![CDATA[เมื่อตอนที่ผมไปเดินขึ้นเขาที่เปรูเพื่อไป มาชู พิกชู นั้น สิ่งเดียวที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิดใจของผมและเพื่อนให้เดินต่อไปคือข้าวขาหมู เราคิดถึงภาพข้าวขาหมูที่หอมน่าทานรออยู่ และในวันนี้ทุกครั้งที่เห็นข้าวขาหมู ผมจะคิดถึงความยากลำบากในการเดินทางไกล 4 วัน บนยอดเขาสูงกว่าระดับน้ำทะเลสามพันกว่าเมตรในครั้งนั้น
มาวันนี้การที่ได้ทำงานอยู่ใกล้แหล่งอารยธรรมทางอาหารทั้งฝั่งเจริญนครและบางรัก มีอาหารอร่อยๆเพียบรออยู่ทุกมื้อเที่ยง ทำให้ผมรู้สึกว่ามันไม่ได้การณ์เสียแล้ว ขืนปล่อยไว้แบบนี้คงหมดแรงบันดาลใจในชีวิตแน่ จนวันนี้เห็นรูปเพื่อนที่นิวยอร์คนั่งทานข้าวหมูทอดกันอยู่ บรรยากาศเก่าๆ กลิ่นเดิมๆโชยมาเข้าจมูกผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที เป็นร้านขายข้าวหน้าหมูทอดสูตรไต้หวันที่ไชน่าทาวน์ที่ผมชอบไปทานเป็นประจำ บางวันทำงานเสร็จเหงาๆเศร้าๆแทนที่จะดื่มเบียร์ เลิกงานผมก็จะไปสั่งน้ำแกงไก่ร้านนี้พร้อมข้าวหน้าหมูทอดใส่ไข่เพิ่มด้วย บางทีไปดึกจนเขากำลังจะถูพื้นปิดไฟร้านแล้ว เขาก็ให้เรานั่งทานไปคนเดียว(มืดๆ)ได้ บางวันหน้าหนาวทั้งที่ข้างนอกมันหนาวสุดๆตอนนั่งรถไฟกลับบ้านก็ทนไม่ได้ต้องออกจากรถไฟแวะขึ้นมาจากสถานีเพื่อไปกินร้านนี้ก่อนกลับบ้าน คุณคนเสริฟก็ขยันขันแข็งมาก จนผมยกให้เขาเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจของความขยันตอนสมัยอยู่ที่นั่นเลยเพราะไปทีไรเห็นเขาทำงานไปยิ้มไปทุกที ผมคิดถึงข้าวหมูทอดร้านนี้มาก คิดถึงไก่ตุ๋นยาจีน ด้วยเช่นกัน
ดังนั้นวันนี้ผมเลยคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะตั้งมั่นกับตัวเองว่า ต้องเดินทางผ่านความหนักและหนืดอันแสนไร้สาระและโหดร้ายในช่วงนี้ของชีวิตไปให้ได้ เพื่อจะได้นำบริษัทสตูดิโอแอโรเพลนของเรากลับไปกินข้าวหน้าหมูทอดร้านเดิมเจ้าเก่ากันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างมีความสุขอีกครั้งให้ได้
สู้ต่อไปพวกเรา つづく
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/07/11/%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b8%b9%e0%b8%97%e0%b8%ad%e0%b8%94%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b8%b9%e0%b9%88%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%83%e0%b8%88/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>สองมาตรฐาน</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/06/04/%e0%b8%aa%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%95%e0%b8%a3%e0%b8%90%e0%b8%b2%e0%b8%99/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/06/04/%e0%b8%aa%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%95%e0%b8%a3%e0%b8%90%e0%b8%b2%e0%b8%99/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 04 Jun 2010 16:34:00 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1655</guid>
		<description><![CDATA[บ่ายนี้โทรไปคุยกับที่บ้าน แม่บอกว่ากำลังทยอยทำความสะอาดบ้านอยู่ จะกำจัดของไม่จำเป็นออกไปเรื่อยๆเพราะบ้านเหลือพื้นที่น้อยมากๆ
ผมเลยบอกแม่ว่า &#8220;ดีแม่ ทิ้งเลย อะไรที่ไม่ได้ใช้เกินสองปีก็บริจาคซะ คนเราควรจะเหลือแต่สิ่งที่จำเป็นเอาไว้ในบ้านเท่านั้น&#8221;
แม่เลยถามว่า &#8220;รวมถึงการ์ตูนที่ลูกเก็บไว้ด้วยไหม เต็มบ้านไปหมดเลย อยู่ในกล่องมาเป็นสิบปีแล้ว&#8221;
ผมเลยตอบว่า &#8220;อุ่ย ยกเว้นการ์ตูน&#8230;&#8221;
แม่ &#8220;อ้าว&#8230;&#8221;
วันนี้ผมเรียนรู้ว่าตัวเองก็เป็นพวกสองมาตรฐานสุดๆเหมือนกัน แล้วจะไปเรียกร้องอะไรจากคนอื่นเขาได้ล่ะเนี่ยทีนี้
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/06/04/%e0%b8%aa%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%95%e0%b8%a3%e0%b8%90%e0%b8%b2%e0%b8%99/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>ต้นข้าว</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/04/04/%e0%b8%95%e0%b9%89%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%a7/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/04/04/%e0%b8%95%e0%b9%89%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%a7/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 04 Apr 2010 03:24:55 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1624</guid>
		<description><![CDATA[
ไม่ได้เขียนมานานมาก เพราะไม่มีความรู้สึกว่ามีเรื่องอะไรที่อยากเขียนไว้ให้ตัวเองกลับมาอ่านเลยมานานแล้ว วันนี้เลยอยากลองคิดว่าถ้าจะต้องคิดถึงเวลาช่วงนี้จะคิดถึงอะไร ก็เลยลองคิดถึงเรื่องใกล้ตัวเกี่ยวกับการเป็นนักออกแบบ(ในแบบที่ตัวเองอยากเป็น)เอาไว้เตือนสติตัวเองเมื่อกลับมาอ่านอีกครั้งในวันหน้า จะได้จำความรู้สึกตอนนี้ได้
1.
เคยมีโอกาสได้อ่านบทความเรื่อง The Expert Mind ของคุณ Philip E. Ross ว่าด้วยเรื่องการทำงานในสมองของคนที่เป็นมืออาชีพ โดยเขาเล่าถึงการเล่นหมากรุกของนักหมากรุกชั้นเซียน ว่ากลไกในสมองทำงานอย่างไร คร่าวๆก็คือ คนเหล่านั้นสามารถวิเคราะห์ข้อมูลและความน่าจะเป็นแบบต่างๆได้รวดเร็วมาก และสามารถใช้สัญชาตญาณในการเลือกเส้นทางการเดินหมากที่มักจะถูกต้องออกมาได้ทันที โดยที่เขาก็อาจจะตอบไม่ได้ว่าทำไม แต่มันก็มักจะเป็นการวางหมากที่เหนือกว่ามือสมัครเล่นเสมอ โดยทางผู้เขียนก็อธิบายว่า มันเกิดจากการผ่านการเห็น pattern ของการเดินเกมที่หลากหลายมากมาก่อน บวกกับการฝึกฝนอย่างหนัก จนเมื่อถึงเวลาเล่นจริง เขาไม่จำเป็นต้องใช้เวลาคิดหรือวิเคราะห์ไปเป็นขั้นเป็นตอนเหมือนผู้เริ่มเล่น แต่เพียงเห็นหมากฝ่ายตรงข้ามก็จะสามารถคัดความน่าจะเป็นที่น้อยลงมาและเลือกเส้นทางไปสู่ชัยชนะในเกมได้ไม่ยาก
ที่น่าสนใจมากคือ จากการทดสอบ ถ้าเป็นแบบทดสอบแบบปานกลางนั้น เราแทบจะแยกความแตกต่างไม่ออกเลยระหว่างมือสมัครเล่นกับมืออาชีพ แต่พอเป็นแบบทดสอบแบบยากเข็ญนั้น เราจะสามารถเห็นความแตกต่างของชั้นเชิงได้ชัดเจนมากขึ้นเลยว่า วิธีเดินหมากของนักหมากรุกมืออาชีพกับสมัครเล่นนั้นต่างกันอย่างไร อ่านแล้วก็คิดถึงเวลาสอบเอ็นทรานซ์สมัยก่อน ที่พวกเรา(นักเรียนทั่วไปที่ใช้เวลาส่วนใหญ่เตะบอล หนีเรียนไปอ่านการ์ตูน แล้วค่อยไปมุ่งอ่านหนังสือเฉพาะวิชาที่ตัวเองชอบที่บ้านเอา) จะชอบกันมากถ้าข้อสอบวิชาไหนที่เราถนัดนั้นถูกออกมาให้ยากเป็นพิเศษในปีนั้น เพราะมันจะช่วยให้เรามีคะแนนหลุดออกมาจากกลุ่มคนทั่วไปในวิชานั้นๆได้อย่างชัดเจนขึ้น (ในขณะที่ถ้าขอสอบปีไหนออกมาแบบง่ายหรือปานกลาง มันเท่ากับว่าเราเสียโอกาสใช้ไม้ตายบางวิชาไปเฉยๆเลย เพราะวิชาที่เราถนัดมันดันมาง่ายจนคนที่เขาเข้าห้องเรียนทุกวันก็ทำได้ทั้งนั้น ในขณะที่เราเองก็ทำข้อสอบวิชาที่เราไม่เคยอ่านหนังสือเลยไม่ได้อยู่ดี)
หลังจากอ่าน The Expert Mind ผมก็เลยคิดไปถึงที่ John Maeda เคยอธิบายง่ายๆว่า &#8220;Knowledge makes everything simpler.&#8221; [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/04/04/%e0%b8%95%e0%b9%89%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%a7/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>The Creator and The Parasite.</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/02/21/the-creator-and-the-parasite/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/02/21/the-creator-and-the-parasite/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 21 Feb 2010 06:33:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Books]]></category>

		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1612</guid>
		<description><![CDATA[
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ผมรู้สึกว่าเวลาอ่านหนังสือ The Fountainhead นั้น มันทำให้อดคิดถึงเรื่อง ฤทธิ์มีดสั้น ไม่ได้ทุกที
ตัวละครอย่าง Howard Roark กับ Gail Wynand มีลักษณะและความสัมพันธ์คล้ายกับคนแบบ ลี้คิมฮวง กับเซียงกัวกิมฮง มาก เป็นคนประเภทเดียวกัน ที่เลือกเส้นทางชีวิตต่างกัน คนที่เป็นเงาของกัน แต่คนหนึ่งเลือกที่จะสละทุกอย่างเพื่อทำสิ่งที่ตัวเองเชื่อโดยไม่ต้องไปยุ่งกับยุทธภพ ส่วนอีกคนเลือกที่จะสละทุกอย่างเพื่อครองยุทธภพก่อนค่อยทำสิ่งที่ตัวเองเชื่อ
หรือคนอย่าง Peter Keating ก็ทำให้ผมคิดถึงคนแบบ เล้งโซ่วฮุ้น คนที่ทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ครอบครองอะไรก็ตามที่คนอื่นมองว่าคนที่ประสบความสำเร็จนั้นควรจะมี ยกเว้นอย่างเดียวที่เขาไม่มีคือ ความภูมิใจในตัวเอง
หรือแม้แต่คนแบบ Ellsworth Toohey ที่ไม่ได้มีความสามารถอะไรด้วยตัวเอง แต่กลับหาวิธีสร้างอำนาจให้ตัวเองได้ด้วยการเป็นนักวิจารณ์ที่ชี้เป็นชี้ตายคนอื่นได้ด้วยปากกา ก็ทำให้คิดถึงคนแบบ แป๊ะเฮียวเซ็ง ที่เขียนตำราอาวุธ ทำตัวเป็นนักจัดอันดับยอดฝีมือในยุทธภพ ทำให้ยอดฝีมือต่างฆ่าฟันกันเพื่อแย่งชิงอันดับในตาราง สามารถเป็นคนที่มีอิทธิพลในยุทธภพได้โดยที่ไม่ต้องเป็นยอดฝีมือเสียเอง
ผมรู้สึกว่าตัวละครแบบนี้ มันเป็นตัวละครที่ไม่มีวันล้าสมัย มันคือตัวแทนของมนุษย์แบบต่างๆที่มีอยู่ทุกยุคทุกสมัย จะจับเอามาใช้กับวงการแบบไหนก็ได้ มันก็มีคนแบบนี้อยู่ทั้งนั้น จอมยุทธ์, สถาปนิก, อาจารย์, นักธุรกิจ, นักดนตรี ฯลฯ (แต่วงการแพทย์ กับ พระ อาจจะไม่ได้)
The Fountainhead เป็นนิยายของคุณ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/02/21/the-creator-and-the-parasite/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>ไร้เหตุผล</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/30/%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%95%e0%b8%b8%e0%b8%9c%e0%b8%a5/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/30/%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%95%e0%b8%b8%e0%b8%9c%e0%b8%a5/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 30 Jan 2010 18:46:39 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1606</guid>
		<description><![CDATA[ปรกติแล้วนอกจากเก้าอี้และกีต้าร์ผมมักไม่ค่อยจะอยากเพิ่มเติมวัตถุอะไรเข้ามาในชีวิตเลย (ไม่ได้สมถะ แต่ไม่มีตัง) จนเมื่อเดือนก่อน บังเอิญเผลอไปจับกล้องของเพื่อนตัวนึงคือ GF1 แล้วถ่ายเล่นนิดๆหน่อยๆ หลังจากนั้นก็เกิดกิเลสอยากได้ขึ้นมาเฉย พยายามเอาธรรมะเข้าข่มก็ยังไม่สามารถลืมมันได้ จนเกื้อบเกือบจะทุบกระปุกไปซื้อแล้ว (โชคดีมากมากที่งานที่ทำอยู่ตอนนั้นมันยุ่งมากจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลย)
จนมาวันหนึ่ง มานั่งมอง G10 ที่ผมใช้อยู่ ก็คิดถึงวันแรกที่เดินไปซื้อที่ร้าน วันแรกที่ใช้กล้องตัวนี้ถ่ายรูปคนที่เรารักและสถานที่ที่เราผูกพันธ์ นึกถึงตอนที่สะพายมันเดินข้ามเขาเป็นลูกๆ เดินตลุยที่ไหนต่อที่ไหนมาด้วยกัน แล้วอยู่ดีดีใจก็สงบ ไม่อยากได้ GF1 อีกต่อไป เอา G10 มานั่งเช็ดทำความสะอาด แล้วก็พยายามทำความเข้าใจและใช้มันให้ดีที่สุดในแบบที่มันเป็นดีกว่า
ผมเรียนรู้ว่า บางทีกิเลส มันไม่สามารถดับกันได้ด้วยเหตุและผล มันต้องดับด้วยความไร้เหตุผล(สิ้นดี)นี่แหล่ะ ดั่งคำกล่าวที่ว่า emotion นั้นต้องดับด้วย perception นั่นเอง
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/30/%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%95%e0%b8%b8%e0%b8%9c%e0%b8%a5/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>หิว</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/22/%e0%b8%b5%e0%b8%ab%e0%b8%b4%e0%b8%a7/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/22/%e0%b8%b5%e0%b8%ab%e0%b8%b4%e0%b8%a7/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 22 Jan 2010 16:43:15 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1597</guid>
		<description><![CDATA[ร้านรถเข็นผัดไทยหน้าออฟฟิตไม่ขายมาหลายวันแล้ว ลุงคนขายแกเจ็บเท้า แต่ลุงไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บมาถึงใจผม เวลาหิวสุดๆ วิ่งลงไปข้างล่าง ฝันถึงอาหารร้านแก แล้วพบว่าวันนี้ไม่มาขายอีกแล้ว แต่เห็นลุงแกนั่งเล่นยิ้มแฉ่งอยู่แถวนั้น มันเจ็บใจ ผมต้องไปกินเส้นเล็กแห้งร้านข้างๆแทนมาวันแล้ว จะสั่งผัดไทยที่ร้านหอยทอดข้างๆก็ไม่กล้า เพราะไม่อยากหลายใจ
โอ่ย หิว
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/22/%e0%b8%b5%e0%b8%ab%e0%b8%b4%e0%b8%a7/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>Tonight We Fly</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/15/tonight-we-fly/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/15/tonight-we-fly/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 15 Jan 2010 03:54:24 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Music]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1595</guid>
		<description><![CDATA[
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายุที่มากขึ้น หรือเพราะการดื่มกาแฟมากเกินไปก็ตาม แต่เพลง Tonight We Fly นี้เป็นเพลงที่ผมฟังเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อจริงๆ และตอนนี้มันก็กลายมาเป็นเพลง Theme ของสตูดิโอแอโรเพลนเราไปแล้ว มันเป็นเพลงที่อธิบายหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่เราเชื่อและพยายามกำลังทำอยู่ได้ดี (มากกว่าที่เราพยายามจะแต่งเพลงประจำบริษัทกันเองเสียอีก)
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/15/tonight-we-fly/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>เท่มาก</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/01/%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/01/%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 01 Jan 2010 09:58:24 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1565</guid>
		<description><![CDATA[
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/01/%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>ที่ทำงาน ธันวาคม ๒๕๕๒</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/12/25/%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b8%87%e0%b8%b2%e0%b8%99-%e0%b9%92%e0%b9%95-%e0%b8%98%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%84%e0%b8%a1-%e0%b9%92%e0%b9%95%e0%b9%95%e0%b9%92/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/12/25/%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b8%87%e0%b8%b2%e0%b8%99-%e0%b9%92%e0%b9%95-%e0%b8%98%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%84%e0%b8%a1-%e0%b9%92%e0%b9%95%e0%b9%95%e0%b9%92/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 25 Dec 2009 06:02:21 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1546</guid>
		<description><![CDATA[

]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/12/25/%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b8%87%e0%b8%b2%e0%b8%99-%e0%b9%92%e0%b9%95-%e0%b8%98%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%84%e0%b8%a1-%e0%b9%92%e0%b9%95%e0%b9%95%e0%b9%92/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
	</channel>
</rss>
