<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	>

<channel>
	<title>blog</title>
	<atom:link href="http://www.unmodern.com/doinghere/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.unmodern.com/doinghere</link>
	<description></description>
	<pubDate>Sun, 21 Feb 2010 07:03:10 +0000</pubDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.6.1</generator>
	<language>en</language>
			<item>
		<title>The Creator and The Parasite.</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/02/21/the-creator-and-the-parasite/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/02/21/the-creator-and-the-parasite/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 21 Feb 2010 06:33:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Books]]></category>

		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1612</guid>
		<description><![CDATA[
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ผมรู้สึกว่าเวลาอ่านหนังสือ The Fountainhead นั้น มันทำให้อดคิดถึงเรื่อง ฤทธิ์มีดสั้น ไม่ได้ทุกที
ตัวละครอย่าง Howard Roark กับ Gail Wynand มีลักษณะและความสัมพันธ์คล้ายกับคนแบบ ลี้คิมฮวง กับเซียงกัวกิมฮง มาก เป็นคนประเภทเดียวกัน ที่เลือกเส้นทางชีวิตต่างกัน คนที่เป็นเงาของกัน แต่คนหนึ่งเลือกที่จะสละทุกอย่างเพื่อทำสิ่งที่ตัวเองเชื่อโดยไม่ต้องไปยุ่งกับยุทธภพ ส่วนอีกคนเลือกที่จะสละทุกอย่างเพื่อครองยุทธภพก่อนค่อยทำสิ่งที่ตัวเองเชื่อ
หรือคนอย่าง Peter Keating ก็ทำให้ผมคิดถึงคนแบบ เล้งโซ่วฮุ้น คนที่ทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ครอบครองอะไรก็ตามที่คนอื่นมองว่าคนที่ประสบความสำเร็จนั้นควรจะมี ยกเว้นอย่างเดียวที่เขาไม่มีคือ ความภูมิใจในตัวเอง
หรือแม้แต่คนแบบ Ellsworth Toohey ที่ไม่ได้มีความสามารถอะไรด้วยตัวเอง แต่กลับหาวิธีสร้างอำนาจให้ตัวเองได้ด้วยการเป็นนักวิจารณ์ที่ชี้เป็นชี้ตายคนอื่นได้ด้วยปากกา ก็ทำให้คิดถึงคนแบบ แป๊ะเฮียวเซ็ง ที่เขียนตำราอาวุธ ทำตัวเป็นนักจัดอันดับยอดฝีมือในยุทธภพ ทำให้ยอดฝีมือต่างฆ่าฟันกันเพื่อแย่งชิงอันดับในตาราง สามารถเป็นคนที่มีอิทธิพลในยุทธภพได้โดยที่ไม่ต้องเป็นยอดฝีมือเสียเอง
ผมรู้สึกว่าตัวละครแบบนี้ มันเป็นตัวละครที่ไม่มีวันล้าสมัย มันคือตัวแทนของมนุษย์แบบต่างๆที่มีอยู่ทุกยุคทุกสมัย จะจับเอามาใช้กับวงการแบบไหนก็ได้ มันก็มีคนแบบนี้อยู่ทั้งนั้น จอมยุทธ์, สถาปนิก, อาจารย์, นักธุรกิจ, นักดนตรี ฯลฯ (แต่วงการแพทย์ กับ พระ อาจจะไม่ได้)
The Fountainhead เป็นนิยายของคุณ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/02/21/the-creator-and-the-parasite/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>ไร้เหตุผล</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/30/%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%95%e0%b8%b8%e0%b8%9c%e0%b8%a5/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/30/%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%95%e0%b8%b8%e0%b8%9c%e0%b8%a5/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 30 Jan 2010 18:46:39 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1606</guid>
		<description><![CDATA[ปรกติแล้วนอกจากเก้าอี้และกีต้าร์ผมมักไม่ค่อยจะอยากเพิ่มเติมวัตถุอะไรเข้ามาในชีวิตเลย (ไม่ได้สมถะ แต่ไม่มีตัง) จนเมื่อเดือนก่อน บังเอิญเผลอไปจับกล้องของเพื่อนตัวนึงคือ GF1 แล้วถ่ายเล่นนิดๆหน่อยๆ หลังจากนั้นก็เกิดกิเลสอยากได้ขึ้นมาเฉย พยายามเอาธรรมะเข้าข่มก็ยังไม่สามารถลืมมันได้ จนเกื้อบเกือบจะทุบกระปุกไปซื้อแล้ว (โชคดีมากมากที่งานที่ทำอยู่ตอนนั้นมันยุ่งมากจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลย)
จนมาวันหนึ่ง มานั่งมอง G10 ที่ผมใช้อยู่ ก็คิดถึงวันแรกที่เดินไปซื้อที่ร้าน วันแรกที่ใช้กล้องตัวนี้ถ่ายรูปคนที่เรารักและสถานที่ที่เราผูกพันธ์ นึกถึงตอนที่สะพายมันเดินข้ามเขาเป็นลูกๆ เดินตลุยที่ไหนต่อที่ไหนมาด้วยกัน แล้วอยู่ดีดีใจก็สงบ ไม่อยากได้ GF1 อีกต่อไป เอา G10 มานั่งเช็ดทำความสะอาด แล้วก็พยายามทำความเข้าใจและใช้มันให้ดีที่สุดในแบบที่มันเป็นดีกว่า
ผมเรียนรู้ว่า บางทีกิเลส มันไม่สามารถดับกันได้ด้วยเหตุและผล มันต้องดับด้วยความไร้เหตุผล(สิ้นดี)นี่แหล่ะ ดั่งคำกล่าวที่ว่า emotion นั้นต้องดับด้วย perception นั่นเอง
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/30/%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%95%e0%b8%b8%e0%b8%9c%e0%b8%a5/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>หิว</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/22/%e0%b8%b5%e0%b8%ab%e0%b8%b4%e0%b8%a7/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/22/%e0%b8%b5%e0%b8%ab%e0%b8%b4%e0%b8%a7/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 22 Jan 2010 16:43:15 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1597</guid>
		<description><![CDATA[ร้านรถเข็นผัดไทยหน้าออฟฟิตไม่ขายมาหลายวันแล้ว ลุงคนขายแกเจ็บเท้า แต่ลุงไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บมาถึงใจผม เวลาหิวสุดๆ วิ่งลงไปข้างล่าง ฝันถึงอาหารร้านแก แล้วพบว่าวันนี้ไม่มาขายอีกแล้ว แต่เห็นลุงแกนั่งเล่นยิ้มแฉ่งอยู่แถวนั้น มันเจ็บใจ ผมต้องไปกินเส้นเล็กแห้งร้านข้างๆแทนมาวันแล้ว จะสั่งผัดไทยที่ร้านหอยทอดข้างๆก็ไม่กล้า เพราะไม่อยากหลายใจ
โอ่ย หิว
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/22/%e0%b8%b5%e0%b8%ab%e0%b8%b4%e0%b8%a7/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>Tonight We Fly</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/15/tonight-we-fly/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/15/tonight-we-fly/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 15 Jan 2010 03:54:24 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1595</guid>
		<description><![CDATA[
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายุที่มากขึ้น หรือเพราะการดื่มกาแฟมากเกินไปก็ตาม แต่เพลง Tonight We Fly นี้เป็นเพลงที่ผมฟังเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อจริงๆ และตอนนี้มันก็กลายมาเป็นเพลง Theme ของบริษัท Studio Aeroplane เราไปแล้ว มันเป็นเพลงที่อธิบายหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่เราเชื่อและพยายามกำลังทำอยู่ได้ดี (มากกว่าที่เราพยายามจะแต่งเพลงประจำบริษัทกันเองเสียอีก)
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/15/tonight-we-fly/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>เท่มาก</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/01/%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/01/%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 01 Jan 2010 09:58:24 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1565</guid>
		<description><![CDATA[
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2010/01/01/%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>ที่ทำงาน ธันวาคม ๒๕๕๒</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/12/25/%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b8%87%e0%b8%b2%e0%b8%99-%e0%b9%92%e0%b9%95-%e0%b8%98%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%84%e0%b8%a1-%e0%b9%92%e0%b9%95%e0%b9%95%e0%b9%92/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/12/25/%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b8%87%e0%b8%b2%e0%b8%99-%e0%b9%92%e0%b9%95-%e0%b8%98%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%84%e0%b8%a1-%e0%b9%92%e0%b9%95%e0%b9%95%e0%b9%92/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 25 Dec 2009 06:02:21 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1546</guid>
		<description><![CDATA[

]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/12/25/%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b8%87%e0%b8%b2%e0%b8%99-%e0%b9%92%e0%b9%95-%e0%b8%98%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%84%e0%b8%a1-%e0%b9%92%e0%b9%95%e0%b9%95%e0%b9%92/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>การไม่มีลาภ เป็นโรคอันประเสริฐ</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/11/10/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b5%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%a0-%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b9%87%e0%b8%99%e0%b9%82%e0%b8%a3%e0%b8%84%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%9b/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/11/10/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b5%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%a0-%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b9%87%e0%b8%99%e0%b9%82%e0%b8%a3%e0%b8%84%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%9b/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 10 Nov 2009 03:57:36 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1515</guid>
		<description><![CDATA[เพิ่งอาการดึขึ้นจากการเป็นหวัดแดด ไม่น่าไปบ้านั่งซักผ้ากลางแดดเปรี้ยงๆเลย ไม่อยากเชื่อว่าอาการมันจะหนักมาก เหมือนตอนเป็นไข้หวัดใหญ่เวลาเปลี่ยนฤดูกาลเลย โดยสถิติผมจะป่วยหนักปีละหนึ่งถึงสองครั้ง ปีนี้โดนไปแล้วสอง (ครั้งแรกป่วยเป็นอะไรไม่รู้ตอนต้นปี ตอนแรกเป็นผื่นคันๆ แล้วเปลี่ยนเป็นเลืิอดออกมาขังตามผิวหนังทั้งตัว แถมหายใจไม่เข้าอีก คิดว่าจะไม่รอดเสียแล้วตอนนั้น หมอยังไม่รู้เลยว่าตกลงผมเป็นอะไรกันแน่) 
เวลาป่วยแล้วมันเหมือน มีดวงใจแต่เหมือนไร้วิญญาณ ทรมานมาก เพราะมันทำอะไรก็ไม่ได้ คิดอะไรก็ไม่ออก ปวดหัวไปหมด สมาธิก็มีไม่ได้ ไม่งั้นมันจะปวดหัวเข้าไปอีก จนอาการเริ่มดีขึ้น ผมถึงรู้สึกว่าการไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐจริงๆนั่นแหล่ะ (ก็ไม่เคยคิดจะเถียงหรอก) 
แต่พอมองอีกที แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าปรกตินั้นเราไม่ได้ป่วยไม่ได้มีโรค เราจะรู้ได้ยังไงว่าที่เราคิดว่าเราปรกตินั่น มันคืออาการปรกติจริงๆ มันอาจจะเป็นอาการป่วยบางอย่างที่เราชินกับมันก็ได้ เช่น ชินกับการคิดไม่ออก ชินกับการไม่ใช้เหตุผล ชินกับการใช้อำนาจแบบไม่มีที่มาที่ไป ชินกับการมองโลกด้านเดียว ชินกับการโวยวายกลบเกลื่อนความผิดตัวเอง ชินกับการบอกตัวเองว่าฉันนี่แหล่ะคือความถูกต้อง หรือแม้แต่ชินกับความโง่ของตัวเอง แบบนี้มันก็ป่วยเหมือนกันน่ะผมว่า เพียงแต่อาการมันอาจจะไม่ได้ชัดเจนเป็นรูปธรรมเท่ามีน้ำมูก หรือ ไอจาม ตลอดเวลา
หรือจะว่าไปแล้ว ความป่วยไข้ก็คือความอ่อนแอของชีวิตที่เรายังไม่ชินนั้นเอง เพราะถ้าเราชินแล้ว มันอาจจะเรียกว่าอย่างอื่นก็ได้
 
Update:
เพิ่งหายป่วยวันพุธเย็น เมื่อวานวันพฤหัสบดี ผมเดินข้ามทางม้าลายกลางแดด แล้วเดินเข้าร้านอาหารที่มีแอร์ อยู่ดีดีิปวดหัว น้ำมูกไหล ตอนแรกคิดว่าแค่แพ้อากาศ แต่ไปไปมามากลับมาป่วยเป็นหวัดอีกแล้วเพื่อนๆ
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/11/10/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b5%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%a0-%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b9%87%e0%b8%99%e0%b9%82%e0%b8%a3%e0%b8%84%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%9b/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>เมืองคลุมเครือ</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/11/09/%e0%b9%80%e0%b8%a1%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%84%e0%b8%a5%e0%b8%b8%e0%b8%a1%e0%b9%80%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b7%e0%b8%ad/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/11/09/%e0%b9%80%e0%b8%a1%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%84%e0%b8%a5%e0%b8%b8%e0%b8%a1%e0%b9%80%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b7%e0%b8%ad/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 09 Nov 2009 06:19:12 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1517</guid>
		<description><![CDATA[เมื่อสัปดาห์ก่อนมีโอกาสได้ไปจัด Workshop ที่ Bangkok CODE  เรื่อง Fuzzy City มา 
ประเด็นหลักคือ ทำยังไงให้นักเรียนภาควิชา I.D. ชั้นปีสามและปีสี่ของพระจอมเกล้าธนบุรี มาเคาะสนิมกันก่อนจะเปิดเทอม และจะต้องมี  Exhibition ที่ดีออกมาให้ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ 
ประเด็นรองคือ ทำยังไงให้น้องๆเขาสามารถใช้ตรรกะให้เสรีอย่างสร้างสรรค์ได้

Fuzzy City: The Polysemantic of Human Interaction in Urban Landscape 
เป็น Workshop ที่ว่าด้วยเรื่องของความไม่มีกฎตายตัวในสังคมเมืองของกรุงเทพ ไม่มีสูตรสำเร็จว่าอะไรดีไม่ดี ถูกหรือผิด เมืองที่มันซับซ้อนจนไม่สามารถใช้ตรรกะพื้นฐานอะไรมาอธิบายได้ เหมือนสุดท้ายมันก็แค่ว่าใครพอใจกับจุดไหน ใครไม่พอใจกับอะไร เมืองมันก็จะเปลี่ยนไปจนถึงจุดที่ไม่มีใครบ่นอะไรเอง เราจะรอคนอื่นมาผลักเราก่อน หรือเราจะเริ่มผลักคนอื่นก่อน ก็ว่ากันไป
โดยตัว Workshop เองนั้น เราก็ให้ผู้เข้าร่วมแต่ละกลุ่มออกไปสังเกตุการณ์ระหว่างพักเที่ยงว่า มีอะไรในกรุงเทพที่เขาอยากทำบ้าง โดยมีข้อแม้นิดนึงว่า แทนที่เราจะใช้วิธีการออกแบบแบบ Human-Centered ซึ่งเป็นการออกแบบเพื่อรองรับความต้องการของมนุษย์โดยมีมนุษย์เป็นศูนย์กลาง แต่กรณีนี้เราจะไม่ตามใจผู้บริโภคอีกต่อไป แต่เรากลับจะใช้ design ในการเปลี่ยนแปลงทั้งดัดทั้งปิดล้อมพฤติกรรมของมนุษย์เพื่อผลักให้มนุษย์เดินไปสู่พฤติกรรมที่ผู้เข้าร่วม Workshop  ในแต่ละกลุ่มต้องการแทน 
พูดง่ายๆคือ เรามาวางกับดักให้คนในสังคมเดินไปในทางที่เราต้องการกันเถิดพี่น้องเอ๋ย 
ผลออกมาเป็นงาน 6 ชิ้น จากนักเรียน 6 [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/11/09/%e0%b9%80%e0%b8%a1%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%84%e0%b8%a5%e0%b8%b8%e0%b8%a1%e0%b9%80%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b7%e0%b8%ad/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>มหกรรมหนังสือ</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/10/24/%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%a3%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b1%e0%b8%87%e0%b8%aa%e0%b8%b7%e0%b8%ad/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/10/24/%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%a3%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b1%e0%b8%87%e0%b8%aa%e0%b8%b7%e0%b8%ad/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 24 Oct 2009 15:41:42 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1507</guid>
		<description><![CDATA[วันนี้ไปงานมหกรรมหนังสือ(ระดับชาติเชียว)มา คนเยอะจริงๆ ประทับใจมากมากที่งานออกร้านขายหนังสือของบ้านเรา มีคนเดินมหาศาลจนล้นทะลักออกมาจากศูนย์ประชุมได้ปานนั้น เด็กๆที่ผู้ปกครองพามาเดินงานนี้จะรู้ไหมหนอว่าพวกเขาช่างเป็นกลุ่มคนที่โชคดีมากมากในสังคมไทย หลายคนอยากอ่านหนังสือแต่ไม่มีโอกาส หลายคนมีโอกาสแต่ไม่อยากอ่านหนังสือ คนที่มีทั้งโอกาสและความชอบพร้อมๆกันนี่ถือว่าโชคดีมาก
เสียอย่างเดียว ผมเป็นโรคประจำตัวอะไรก็ไม่รู้คือแพ้สถานที่ในร่มที่มีฝูงชนเดินสวนกันเยอะๆ เดินยังไม่ทันถึงบูธไหนเลยก็มีอาการขึ้นมาอีกแล้ว เวียนหัวหายใจไม่ออกอึดอัดมาก จะเป็นลม ต้องเดินหนีออกไปนั่งหายใจตรงประตูทางออก สุดท้ายไม่ได้แม้แต่เดินเข้าไปหยิบจับหนังสือสักเล่มในงาน
ไม่รู้ว่าจะแก้โรคนี้ได้ด้วยวิธีไหนเหมือนกัน ไปหาหมอตรวจความดัน, ไปพบจิตแพทย์, หรือจะไปบวชดี
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/10/24/%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%a3%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b1%e0%b8%87%e0%b8%aa%e0%b8%b7%e0%b8%ad/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>Everyday is Like Sunday.</title>
		<link>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/10/21/everyday-is-like-sunday/</link>
		<comments>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/10/21/everyday-is-like-sunday/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 21 Oct 2009 17:16:12 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nont</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[Journal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.unmodern.com/doinghere/?p=1499</guid>
		<description><![CDATA[ 
เมื่อเช้าระหว่างนั่งแทกซี่ ผมบ่นๆกับคนขับว่า อยากให้มีดาวหางหรือระเบิดมหาประลัยมาถล่มกทม. แล้วให้คนที่รอดมาสร้างเมืองกันใหม่ตั้งแต่ต้น
พี่คนขับบอกว่า เขาก็อยากเหมือนกัน 
แต่ก่อนที่เราจะวางแผนจุดธูปเรียกดาวหางกัน พี่คนขับก็พูดขึ้นมาว่า แล้วเราจะทำไงกันดี ถ้าคนนิสัยดีดีมีคุณภาพดันตายกันหมดเหลือแต่พวก&#8230; ไม่แย่หนักกว่าเดิมเหรอ
อืมม นั่นสิ ทำไงดี&#8230;  สงสัยเหมือนกันว่าปรกติเวลาพวกองค์กรเหล่าร้ายเขาวางแผนล้างโลกนี่เข้ากลัวไหมว่า เกิดล้างไปแล้วคนเลวๆมันตายหมดเหลือแต่คนดีดี พวกปีศาจเองจะทำไงดี
แต่อย่างน้อยการสนทนาครั้งนี้ทำให้ผมรู้สึกได้ว่า ไม่ว่าอุดมการณ์ทางการเมืองของผม(ซึ่งไม่มีเลย) กับพี่แทกซี่จะต่างกันยังไง แต่เราก็รู้สึก&#8230;กับกอทอมอพอพอกัน
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.unmodern.com/doinghere/2009/10/21/everyday-is-like-sunday/feed/</wfw:commentRss>
		</item>
	</channel>
</rss>
