ปี 2554 ตั้งใจว่า

• จะไม่จู้จี้, ไม่ขี้บ่น, แต่จะเข้มงวดมากขึ้น
• จะลดการทานเนื้อแดง และกลับมาทานผัก,ปลา, และผลไม้ให้ได้ในระดับเดิม
• จะใช้เวลาอยู่กับคนที่เรารักและรักเรามากขึ้น
• จะไม่ผลัดวันประกันพรุ่ง และต้องมีการลงโทษตัวเองถ้าทำงานไม่สำเร็จตามที่ตั้งไว้อย่างจริงจัง
• จะไม่เสียเวลาโต้เถียงกับคนแปลกหน้า ที่ไม่ได้ใช้เหตุผลเป็นเครื่องมืออีกต่อไป
• จะต้องพัฒนาตัวเองต่อไปอย่างต่อเนื่อง
• จะไม่ทิ้งสิ่งที่เคยฝัน และจะไม่เพิ่มสิ่งที่ไม่จำเป็นเข้ามาในชีวิต
• จะวิ่งให้ได้ 10 กิโลเมตร ในเวลาต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง
• จะต้องมีสติอยู่ตลอดเวลา
• จะไม่ปล่อยให้ปัจจัยภายนอกมาทำลายตัวเอง
• จะไม่ท้อ

สมาชิกใหม่ของที่ทำงาน เพื่อนที่อยู่ตึกข้างๆช่วยเลือกซื้อจักรยานมือสองมาให้ (แต่เราจ่ายเงินน่ะ) เพราะเห็นว่าน่าจะเป็นการดีถ้าเรามียานพาหนะไว้ปั่นไปซื้อหมูปิ้งทานกันได้ หรือว่างๆเสาร์อาทิตย์ก็ไปปั่นเล่นกับพวกแก๊งค์ ‘ปั่น เพื่อ กิน’ แถวนี้ด้วยกัน และเนื่องจากข้อจำกัดทางสถานที่ทำให้เรามีที่จอดได้แค่จักรยานพับคันเดียวนั้นแหล่ะ

ถึงมันจะเก่า แต่ผมว่าผมชอบมันมากน่ะ เส้นสายเงียบๆ เรียบร้อยดี สัมผัสในการปั่นก็โอเค (อาจต้องไปปรับอะไหล่บางอย่างนิดหน่อย)​ ราคาก็ประหยัดเลยทีเดียว

หลายวันนี้ blog มีปัญหานิดหน่อย คาดว่าจะเป็นจาก database ของ hosting service  พอเขียนจดหมายไปถามวิธีแก้ไข แล้วก็ลงมือทำตามที่เขาบอกมันเลยเป็นปัญหาใหญ่ไปเลย คือจากแค่ update ไม่ได้ กลายเป็นหายไปทั้งเวบเลย ตอนแรกก็ถอดใจแล้ว แต่เนื่องจากรู้สึกว่าคงนอนไม่หลับถ้าไม่ลุยมันให้ตายไปข้าง จนได้ blog กลับมาอีกครั้ง

1. ไม่น่าเชื่อว่าผมใจหายมาก ตอนที่ blog นี้หายไปทั้งยวง เพราะมันเหมือนกับความทรงจำที่เป็นตัวหนังสือในรอบหลายปีที่ผ่านมา หายไปหมดเลย

2. อยู่ดีดีก็คิดขึ้นมาได้ว่า คนอายุมากๆ เขาจำอดีตกันได้ยังไง ถ้ามีข้อมูลใหม่ๆเข้ามาเพิ่มทุกวันหลายๆสิบปี

3. ตอนที่เกือบถอดใจไม่เก็บ blog นี้ไว้แล้ว รู้สึกเศร้ามาก แต่อีกใจก็รู้สึกปลอดโปร่งว่า ต่อไปนี้จะได้โฟกัสแต่เรื่องในอนาคตโดยไม่ต้องไปจำอดีตอีก

4. ทุกอย่างที่เรามีอยู่ มันมีค่าทั้งนั้น อย่ารอให้สูญเสียมันไปก่อนค่อยรู้ค่าของมัน

“The old believe everything, the middle-aged suspect everything, the young know everything.” - Oscar Wilde

มีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดทบทวนมาได้สักพักใหญ่หลังจากกลับมาอยู่กรุงเทพฯ คือของนิยามคำว่า ‘ความมั่นใจ’

โดยส่วนตัวผมเห็นด้วยกับการที่ใครจะมั่นใจและเชื่อในสิ่งที่เขาทำ แต่บ่อยครั้งที่เริ่มเกิดคำถามว่าก่อนจะมั่นใจหรือเชื่อในสิ่งที่ตัวเองทำนั้น ควรจะมีพื้นฐานข้อมูลมากน้อยก่อนตัดสินใจแค่ไหน (ถ้าจะมองแบบอภิปรัชญาก็ยาวเลยทีนี้ เพราะอะไรมากอะไรน้อย อะไรจริงอะไรไม่จริงก็ไม่รู้อีก)

ความเห็นส่วนตัวผมว่า ‘ประสบการณ์’ บวก ‘ความรู้’ ผสมกับ ‘ตรรกะ’ อีกนิดนึง น่าจะเป็นสมการที่ดูน่าจะพอไปวัดไปวาได้…เท่าที่คิดออกตอนนี้

กลับมาที่เรื่องความมั่นใจ ถ้าแยกเรื่องความมั่นใจเชิงรสนิยมออกไป (ทำนองว่าฉันเป็นฉันเอง เป็นตัวของตัวเองในสไตล์เกาหลี หรือ คนรุ่นใหม่แบบวิลเลี่ยมส์เบิร์กฮิพสเตอร์ ฯลฯ) แต่เป็นเรื่องที่มีผลกระทบกว่านั้น เช่นมีคนรู้จักอยากไปหาปลาทะเล แต่ขับรถเข้าป่าขึ้นดอยไปด้วยความมั่นใจ เราควรจะเตือนเขาไหม หรือปล่อยเขาไป เพราะไม่แน่ว่าบางทีอาจจะมีปัจจัยพิเศษบางอย่างมาเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เราเคยรู้มาก็ได้ หรือเราอาจะไปยังไม่ทั่วก็ได้เลยไม่รู้ว่าบนดอยมีแหล่งน้ำเค็มอยู่จริง อีกอย่างถ้ามันไม่ได้ทำลายอนาคตกันมากมาย อาจจะปล่อยให้เขาลองขับรถขึ้นเขาไปหาทะเลดูก็ได้ ถ้าเจอก็เจ๋งไปเลย ถ้าไม่เจอก็ไม่เป็นไร ขำๆกันไป หรือก็อาจจะแค่ออกความเห็นไปว่า “มันไม่น่าจะมีน่ะ ทะเลบนดอยเนี่ย…” เขาจะไปต่อก็ไม่มีปัญหา

แต่สถานการณ์ที่อึดอัดบ่อยมากก็คือ คนที่มีชุดความรู้ + ชุดประสบการณ์มาพอสมควร แต่บังเอิญปิดใจ จึงคิดว่าตัวเองรู้และเข้าใจหมดแล้วและเกิดอัตตา จนนำไปสู่การตัดสินคนอื่นที่คิดไม่เหมือนกันนี่สิ อันนี้ผมว่ามันไม่ค่อยขำแล้ว

ที่น่ากลัวก็คือ ถ้าใครก็ตามลองเข้าไปอยู่ในวงจรนี้ มันจะยากมากที่จะหลุดออกมาได้ เพราะวงจรมันจะสมบูรณ์ได้เองโดยไม่จำเป็นต้องรับรู้อะไรเพิ่มอีกต่อไปเลย เช่น สมมุติิว่าเราคิดว่าสิ่งที่เราเคยรู้และเข้าใจมันจริงหมดแล้ว พอเวลาไปเจอคนที่เขามีความรู้หรือมีประสบการณ์ที่แตกต่างเข้า ถ้าเผลอปิดใจเราก็อาจจะไม่ได้ยินเสียงอะไรก็ตามของเขาที่อยู่นอกเหนือความรู้เราอีกแล้ว และด้วยทัศนคติและความมั่นใจของเราที่อาจจะไปพิพากษาเขาด้วยคำพูดหรือสีหน้าท่าทางอะไรก็ตาม มันก็จะทำให้คนอื่นหยุดที่จะแลกเปลี่ยนกับเรา เพราะเขาก็คงไม่อยากเสียเวลากับเราด้วย และเราก็จะได้รู้แค่เท่าที่เราเคยรู้และคิดว่านั่นคือความรู้ไปตลอดกาล (ยกเว้นจะเดินทางไปเจอประสบการณ์ใหม่ ที่ทำให้เราเรียนรู้ด้วยตนเอง)

โดยส่วนตัว ผมชอบบรรยากาศที่คนเอาความรู้และไม่รู้ที่ไม่เหมือนกัน,ประสบการณ์ต่างกัน มาแชร์ความเห็นกันขำๆโดยไม่ยึดอะไรถูกหรือผิดกว่ากัน มากกว่ามานั่งนับว่าใครอายุมากกว่า, ใครเรียนสูงกว่า, ใครรู้จักคนเยอะกว่า ฯลฯ แต่บรรยากาศแบบนั้นหาได้ค่อนข้างยากขึ้น อย่างน้อยก็ในโลกที่ผมอาศัยอยู่ในปีที่ผ่านมานี้ (ถ้าไม่นับเพื่อนที่ยังตลกๆไร้สาระกันได้อยู่) การออกความเห็นแต่ละอย่าง มันกลายเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก มากจนไม่น่าเชื่อ

การใช้ Operating System (OS) คนละแบบ ไม่ควรเป็นอุปสรรคในการเรียนรู้กันและกัน แต่ในเมื่อถ้าเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโลกนี้มันมี OS หลายแบบ ก็คงยากมากจริงๆ ที่จะพัฒนาไปถึงขั้นการแชร์ข้อมูลระหว่างกันได้ เอาเถอะ โลกนี้ยังเหลืออะไรน่าสนใจให้คิดถึงอีกเยอะ

บล็อกของสตูดิโอแอโรเพลนครับ ผมไม่ได้เขียนเองหรอก (อีกคนเขาเขียน) เผื่อใครจะสนใจเข้าไปเยี่ยมชมครับ

หลังจากติดตาม Zen 2010 จากสวนโมกข์สู่หมู่บ้านพลัม มาหลายสัปดาห์ ผมรู้สึกอย่างหนึ่งว่า คำสอนในศาสนา มีอะไรบางอย่างคล้ายคลึงกับคำสอนในงานออกแบบ (และศาสตร์อื่นๆ) คือ มันเป็นการปฎิบัติ ไม่ไช่การท่องจำ

ผู้ที่เข้าใจอย่างถ่องแท้ในศาสนาพุทธอย่างท่านพุทธทาส หรือ ท่าน ติช นัท ฮันห์ นั้นได้พยายามสื่อส่วนที่เป็นแก่นของธรรมะที่เป็น wisdom ของท่านออกมาให้ชาวบ้านอย่างเราเข้าใจ เป็นประโยคข้อความที่เข้าใจง่าย ด้วยเหตุด้วยผล ซึ่งก็คงเหมือนคนที่บรรลุในศาสตร์ต่างๆของตนอีกหลายท่าน ที่ก็มักจะอธิบาย wisdom ที่เป็นแก่นออกมาง่ายๆให้คนเข้าใจ แต่บนความง่ายนั้น ในการรับรู้ของคนฟังก็คงยังเป็นเพียงแค่ระดับ data เท่านั้น ไช่ว่าเขาพูด wisdom มาแล้วเราจะฉลาดเลย

(เช่น “อย่ายึดมั่นในตัวกู ของกู” ประโยคนี้เด็กที่ไหนก็ท่องได้ ออกข้อสอบวิชาพุทธศาสนา คนคงได้เต็มกันหมด แต่มีสักกี่คนบรรลุได้จริง) การที่มนุษย์สักคนจะฝ่าด่านจาก Data, Information, Knowledge จนไปสู่ Wisdom ได้นั้น มันคงต้องใช่เวลาปฎิบัติจริงๆเท่านั้น

การออกแบบก็คงคล้ายกัน คนเก่งๆที่ผมเคยเจอมา เขาพูดอะไรก็ดูง่ายไปหมด แต่คำพูดของเขามันผ่านการฝึกฝนด้วยตนเองมาก่อนทั้งนั้นกว่าเขาจะพูดอะไรง่ายๆที่เขาค้นพบออกมาให้เราฟัง แต่ฟังแล้วถ้าไม่ปฎิบัติหรือไม่หาหนทางตัวเอง มันก็เป็นแค่ data อีกประโยคหนึ่งที่เก็บไว้เฉยๆ ไม่ได้มีประโยชน์อะไรอยู่ดี

เดือนนี้ผมเพิ่งมีโอกาสได้กลับมาทำงานศิลปะของตัวเองอีกครั้ง หลังจากไม่ได้มีเวลา(ที่สงบและต่อเนื่องพอให้คิดอะไร)เลยตั้งแต่กลับมาเมืองไทย โปรดติดตามชมเร็วๆนี้ ไม่บนจอก็นอกจอ

หมายเหตุ: ที่เขียนนี่ เพื่อกดดันตัวเองครับ

1.

ข้อดีของระบบการเมืองไทย คือมันช่วยให้ผมสามารถทำใจยอมรับกับกระแสอันทะแม่งๆของสิ่งต่างๆรอบตัวได้ง่ายขึ้นมาก ไม่ว่าจะเป็นกระแสในวงการ หนัง, เพลง, ละคร, หนังสือ, นิตยสาร, ร้านอาหาร, เซเลบบริตี้, ออกแบบ, แฟชั่น, ศิลปะ ฯลฯ ถึงจะไม่เข้าใจว่ามันมีจำนวนประชากรที่ชอบมากพอที่จะเกิดเป็นกระแส(ที่บางครั้งกลายไปเป็นมาตรฐานใหม่ด้วยซ้ำไป)ขึ้นมาขนาดนั้นได้อย่างไร แต่ในเมื่อคนส่วนใหญ่ในสังคมเขาชอบ ก็โอเค ก็คงเหมือนเรื่องนักการเมือง ที่ผมก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าหลายๆคนได้รับเลือกเข้าไปในสภาได้อย่างไร แต่ในเมื่อคนส่วนใหญ่เขาชอบ เราก็คงต้องยอมรับกันไป

2.

อาการแพ้อากาศในเมืองเริ่มดีขึ้นมาก หลังจากออกกำลังกายมากขึ้น เดี๋ยวนี้เวียนหัวน้อยลง หายใจสะดวกขึ้น แต่อาการเหงื่อแตก,ตัวเย็น,หายใจไม่ออกเวลาอยู่ร่วมกับคนเยอะๆในสถานที่ที่ใช้เครื่องปรับอากาศยังเป็นอยู่ ส่วนอาการเวียนหัวเวลาได้ยินเสียงจากวิทยุยังมีอยู่เหมือนเดิม ผมว่าหูผมมีปัญหามานานแล้วล่ะ มันแพ้ความถี่เสียงหลายประเภทมากๆ